تک پارتی جونگکوکـــ

دستای کوچیک و تپلشو دوباره مشت کرد... اخمش انقدری کیوت بود ک مامان باباش حتی یادشون رفته بود ک بچشون الان خیلی خیلی عصبانیه...
_همین ک گفتم، من اون دختره و میخوام، ایش∼
م ج: فک نمیکنم بتونیم واست بخریمش... خودت برو پیشش باهاش حرف بزن...
پسر کوچولوی سینشو جلو داد و صورت خوردنیشو جدی کرد... اروم روی شونه ی دختر کوچولوی رو به روش زد... وقتی دختر برگشت، جونگکوک محکم دستاشو گرفت تا فرار نکنه...
_تو برای منی، حالا بیا بریم!!
بدون اینکه بزاره دختر کوچولو حرف بزنه محکم دستشو کشید و با خودش برد... مامان باباش تنها کاری ک میتونستن بکنن این بود ک بخندن... بیچاره دختر کوچولو ک داشت از گریه خفه میشد و مامانشو صدا میزد...
*15 سال بعد*
هنوز همون لجبازه لوسه تو مخه... هیچ فرقی نکرده... فقط کافیه ی چیزی و بخواد، زیر یک ثانیه ماله خودشه ولی ب غیر از ی چیز... اون هنوز موفق نشده ب ات اعتراف کنه... درسته، باهم دوستای صمیمیم شدن، ولی این کافی نیست... اون از وقتی ک چهارسالش بود میخواستتش... اره، شاید اون موقع بچه بود و نمیفهمید، ولی الان 19 سالشه هنوز نمیتونه بهش فکر نکنه...
درسته ک خیلی بهم نزدیک بودن، در حدی ک جای دندونای ات روی لپای جونگکوکه، ولی باز کافی نیست...
خسته توی دفترش نشسته بود و ب میز پر از نامه نگاه کرد... باید دونه دونه نامه هارو میخوند... سه ماهه ک میخواد اینکارو کنه... ولی خب، بالاخره موفق شد تکونی ب خودش بده و شروع کنه ب خوندن نامه ها...
*چهل دقیقه بعد*
انقدر کلافه شده بود ک حتی میتونست سرشو بکوبه ب دیوار... ولی تا قبل ازینکه اینکارو کنه ب نامه ی اخر رسید... با بی حوصلگی نامه و باز کرد، ولی-...
"سلام جونگکوکه شلمغزه عزیزم، فقط شیش ماه مونده تا تموم شدن مدرسم. قول میدم تا مدرسم تموم شد دوباره برگردم سئول. ولی توعم باید ی قولی بدی، وقتی برگشتم دلم نمیخواد فقط بغلم کنی و یا فقط کادو بگیری واسم (باید بخری ولی خب) میخوام این سری متفاوت باشه. شاید مثل بوسه، هوم؟

مادر دوم شما، کیم ات"