.

.
خدای خوبم ، صدای ما را از این نقطه‌ی ناپایدار جغرافیا می‌شنوی؟!!

راستش را بگو ، گــُم مان کرده‌ای؟ برایت لوکیشن بفرستیم؟ دود روشن بکنیم؟ چه کار کنیم که ببینی‌ما رو ؟!
دارم با تو حرف می‌زنم خدا ! تویی که حتی در نهایت انکار هم ، آخرین امید و امن‌ترین تکیه‌گاهی ، تویی که قادر مطلقی و خودت گفتی برای ما بسی... بس باش خدا جان !

اینکه دستمان از علم روز جهان کوتاه مانده را ، خودت درستش کن ، خودت درمان باش و نگذار بیش از این‌ها ناامید شویم و شادی را گم کنیم.

راستی! اگر این شب‌ها حواست بیشتر به زمین و آدم‌هاست ، لطفن فرق نگذار و همانقدر که هوای آن‌وری‌ها را داری ، هوای ما را هم داشته‌باش‌.
به خودت قسم که دلم لک زده از خانه با ذوق بزنم بیرون ، بدون  نگرانی...
آدم‌های شاد و آرام را ببینم که با خوشحالی همه جا فرش پهن کرده و دارند تخمه می‌شکنند و چای می‌نوشند.
خواسته‌ی زیادی‌ست خدا؟
دوست دارم ببینم تندرستی ،  آرامش و امنیت ، در تمام سرزمینم برقرار است و هیچکس چشمش به دستان کسی نیست.
  اوضاع ی همه خوب است و می‌شود از تماشای خوشی‌های کوچکِ زندگی لذت برد و لبخند زد.

خدای خوبم ! ما اینجاییم : جنوبِ دریای کاسپین ، شمالِ خلیج فارس و جنوب شرقیِ رود اَرَس. ما را پیدا کن
.
حُجّت قادری.رشت ۵ فروردین ۱۴۰۵
#رشت #ایران