در چنگ میله ، بال و پرم را شناختم

در چنگ میله ، بال و پرم را شناختم
افسوس ! در قفس هنرم را شناختم

گم کرده بودم این بدنِ پاره پاره را
از داغِ بی‌کسی ، جگرم را شناختم

چون کفشِ کهنه ، بی‌کس و تنها مرا گذاشت
روز نیاز ، همسفرم را شناختم !

بانگِ اناالْحقَم همه جا را گرفته بود
بالای دار ، قدرِ سرم را شناختم !

آن دم زدن ز مردی و مردانگی ، گذشت
تا زیرِ بارِ دل ، کمرم را شناختم

سیمرغ کو ؟ که باز در این دشت پرغبار ،
در خاک و خون ، تنِ پسرم را شناختم !

یک روز مثل آینه ، یک روز مثل آه ؛
اینگونه روحِ در به درم را شناختم ...