تـــــقدیم به تـــــو بانوی ســـــرزمیـــــنم

تـــــقدیم به تـــــو بانوی ســـــرزمیـــــنم

بی حجاب ترین لباس ات را بپوش
در پر تردد ترین خیابان های شهر قدم بزن
خواهی دید مردان کراوات زده هم مسافر کشی را بغل میکنند
دربست میزنند برای اتاق خواب خانه دومشان
لعنت به کشف حجاب که سخیف ترین واقعه تاریخ بود
این جا آزادی را از افکار تو ربوده اند
این شهر تا خرخره بدهکار تو است
بدهکار است و ککش هم نمیگزد
بدهکار تمام دوستت دارم های نوجوانی ات
عشق پنهان شده در سینه ات
که از ترس برادر و دستان سنگین پدر
پشت گریه های شبانه پنهان شده است
بدهکار تمام ناعدالتی هایی که میبینی و دم نمیزنی
و سالهاست
عاشق میشوی
علاقه می پرورانی
همسر میشوی
و با تکرار همخوابی در خانه آرزوهایت
محکوم می گردی به عادی شدن
به فراموش شدن در پس مادرانگی هایت
تو عاشقانه ترین ملو دارمی هستی...
که مجوز اکران را از او دریغ کرده اند
سرمای نگاهت سالهاست انباشته شده
و با هیچ دروغی گرم نمی شوی
این شهر بوی آرزوهای مدفون شده تو را میدهد
و هنگامی که در پس کوچه هایش قدم میزدم...
تراشه های ذهن بیمارم...
گریه ات در آنسوی پنجره های بسته را دیده اند
دیده اند که رهایم نمیکنند
بانوی سرزمینم...
مردان تنوع طلب را ببخش که به لطف قانون
اینگونه سوار بر اسب بی شرمی میتازند
سوگند به قلم
که هیچ فرهنگ لغتی توان بیان زیبایی تو را ندارد