#دلنوشته

من و تو اظهارکنندگان خوبی نیستیم.

من می گویم خوبم و تو نشان می دهی که باور کرده ای اما میدانی از آخرین قطره ی اشکم یک ساعت هم نمی گذرد.

تو می گویی سرحالی و من نشان می دهم که باور کرده ام اما میدوانم با چه بغض سرسختی مبارزه میکنی.

این دنیا را میبینی. به من و تو بسیار بدهکار است.

خنده های آزاد در کوچه های باریک شهر.

قدم های عاشقانه زیر باران.

بوسه های داغ میان سرمای زمستان.

دنیا به من تویی را بدهکار است که خیلی وقت است آرزوی دیدنش را در دل پروراندم.

دنیای بی رحمی است!

به اسم سرنوشت نامردی میکند.

سرنوشت را هر دستی هم بنویسید، در میان سختی هایش کمی چاشنی خوشبختی و خنده های بی باک اضافه میکند.

خسته ام از این اظهار!

من را میبینی!

من خسته است.

من تنها است.

من بی تاب است.

من دائما با بغض کلنجار می رود.

من بی تو در مانده است‌.

تقصیر تو نیست، دنیا بی رحم است.

کسی میداند چرا طلب من را نمیدهد؟!

مگر چه خواسته ام جز تویِ دو حرفی!