با یاد خدای مهربانم...

با یاد خدای مهربانم...

وقتی فهیمانه دل از هر جا و هر چیز بَر کَنی، وقتی ذهنت را از آنها خالی و رواناً رهایشان کنی، تازه خدا را یافته ای. .
.
.
تازه خدا می آید. .
.

تا وقتی هنوز امیدت به این و آن است و پشتت به دیگران گرم است و نگاهت به این چیز و آن چیز دوخته شده است، خداشناسی ات فقط یک حرف است و اصالت ندارد. .
.

آن کس که بر هیچ بودن خود آگاه شده، آن کس که روان خود را از داشتن ها و نداشتن ها خلاص نموده، آن کس که تمامیّت فقر خویش را فهمیده، بی شبهه خدا نزد اوست. .
. "مَعَ الله" محقق شده است. .
.
.
و او دیگر صفر نیست، همه چیز است.
. .
چنین کسی تبدیل به کل هستی شده است، زیرا خدا نزد اوست. و عجب حکیمانه است حدیث "اِذا تَمَّ الفَقرُ فَهُوَ اللهُ"! (وقتی فقر به کمال رسد، پس آن خداست!)