یکی تو… یکی من…

یکی تو… یکی من…
با این ماه که هنوز هم این شهر را تحمل می کند…
همین سه تا بس است…
حتی اگر ماه هم نبود…
من قانعم…
به یک تو و یک من…
مگر میان تو و ماه فرقی هم هست…؟!
ای کاش بود…
آن وقت شاید همه چیز جز تو معنایی داشت…
اما…حالا که ندارد…
حالا همه چیز تویی…
تمام شعرهایی که با عشق می خوانم…
تمام روزهای خوب…
تمام لبخندهای من…
تمام گناه های با لذت…
تمام زندگی…
همه چیز تویی…
چیز دیگری هم اگر جز تو بود…

فدای یک تبسمت