my little monster(ادامه ی ۱۵)
همکارام داشتن جلوی خندهشونو میگرفتن.
برای اینکه اذیتش کنم گفتم:
-پروندههایی که گفتم کجان؟
با حالت مظلومی جواب داد:
-خانم، ولی شما گفتین میخواین برین خونه.
به خودم اشاره کردم:
-من؟ من کی گفتم؟ چرا از زیر کارت درمیری؟ زود باش، همهشونو از اول مرتب کن و بیار
یهو دیدم از پشت سرش همه پروندههایی که میخواستم آورد و گذاشت جلویم، با لبخند شیطانی گفت:
-حالا با اجازهتون میرم خونه. توی خوندن تکتک اینا خودتون رو خسته نکنین خانم.
خندهم گرفت، جدی و آروم گفتم:
-برو، فقط برو.
شروع کردم به بررسی پروندهها، چیزی توشون مشکوک بود.
یه سری پروندهها انگار پارتی بازی شده بود، خیلی سعی کردم به یه اسم برسم، ولی هر بار جوابها یا نشانیها مبهم یا فرق داشت.
چک کردن کل پروندههای قدیمی تا جدید، شده بود کار روزانهام تو این دو سال.
هر بار که میخواستم به نتیجه برسم، یه جوری خراب میشد.
ولی این بار فرق داشت.
یه چیز مهم فهمیدم؛ کسی توی دولت به طور غیرمستقیم داره به یکی یا یکیها کمک میکنه.
ولی کی؟ کی داره به کی کمک میکنه؟ چرا؟
همه چیز مبهمه، نه اسمی، نه نشانی!
انگار خودشون هم وجود ندارن.
قصه چیه؟
این سوالیه که همیشه بعد از تموم کردن پروندهها از خودم میپرسم.
گوشیم زنگ خورد. شماره ناشناس بود. جواب دادم.
صدای نحس از اون طرف خط بلند شد:
مارکو: سلام هانی، خوبی؟
یه «اوففف» کشیدم و گفتم:
-امرتون؟
یه لحظه مکث کرد و گفت:
-میشه برای مهمونی با هم بریم؟ من الان پایینم.
پوزخند زدم و هم گفتم:
-اوه ببین کی برگشته! وقتی ج*ندههاش تموم شدن، یاد اکسش افتاده؟ ببین پسرجون، من کار و زندگی دارم. دست از سرم بردار!
مارکو گفت:
-هانیجو... لطفاً. نمیخوام پارتنرم باشی، فقط میخوام با خودم بیای، یه ذره هم حرف بزنیم.
کلافه گفتم:
-من چه حرفی میتونم با یه خیانتکار داشته باشم؟
با حرص گفت:
-چند بار بگم من هیچ کاری نکردم؟
رفتم توی راهرو، گوشی دستم، عصبی گفتم:
-حرومزاده، روی اعصابم راه نرو. تو هیچ کاری نکردی؟ مطمئنی همون موقع که من با ذوق داشتم برای تولدت آماده میشدم، تو گیر نکرده بودی که ببینی کی کیرتو از توش دربیاری؟
مارکو گفت:
-وقتی خانوم تو عهد بوق گیر کرده بود و نمیذاشت نزدیکش بشم، چیکار باید میکردم؟
خندیدم و گفتم:
-تو عهد بوق بودن یعنی جنده نبودن؟ پس آره، من یه عقبافتادهم که جلوت لنگامو هوا ندادم.
مارکو داد زد:
-من احمق عاشقت بودم! هیچوقت ازت نخواستم که باهام بخوابی!
خنده ی عصبی و حرصی ای کردم و بعد آروم و جدی گفتم:
-دروغی رو بگو که خودم واقعیتش رو ندونم.
برای اینکه اذیتش کنم گفتم:
-پروندههایی که گفتم کجان؟
با حالت مظلومی جواب داد:
-خانم، ولی شما گفتین میخواین برین خونه.
به خودم اشاره کردم:
-من؟ من کی گفتم؟ چرا از زیر کارت درمیری؟ زود باش، همهشونو از اول مرتب کن و بیار
یهو دیدم از پشت سرش همه پروندههایی که میخواستم آورد و گذاشت جلویم، با لبخند شیطانی گفت:
-حالا با اجازهتون میرم خونه. توی خوندن تکتک اینا خودتون رو خسته نکنین خانم.
خندهم گرفت، جدی و آروم گفتم:
-برو، فقط برو.
شروع کردم به بررسی پروندهها، چیزی توشون مشکوک بود.
یه سری پروندهها انگار پارتی بازی شده بود، خیلی سعی کردم به یه اسم برسم، ولی هر بار جوابها یا نشانیها مبهم یا فرق داشت.
چک کردن کل پروندههای قدیمی تا جدید، شده بود کار روزانهام تو این دو سال.
هر بار که میخواستم به نتیجه برسم، یه جوری خراب میشد.
ولی این بار فرق داشت.
یه چیز مهم فهمیدم؛ کسی توی دولت به طور غیرمستقیم داره به یکی یا یکیها کمک میکنه.
ولی کی؟ کی داره به کی کمک میکنه؟ چرا؟
همه چیز مبهمه، نه اسمی، نه نشانی!
انگار خودشون هم وجود ندارن.
قصه چیه؟
این سوالیه که همیشه بعد از تموم کردن پروندهها از خودم میپرسم.
گوشیم زنگ خورد. شماره ناشناس بود. جواب دادم.
صدای نحس از اون طرف خط بلند شد:
مارکو: سلام هانی، خوبی؟
یه «اوففف» کشیدم و گفتم:
-امرتون؟
یه لحظه مکث کرد و گفت:
-میشه برای مهمونی با هم بریم؟ من الان پایینم.
پوزخند زدم و هم گفتم:
-اوه ببین کی برگشته! وقتی ج*ندههاش تموم شدن، یاد اکسش افتاده؟ ببین پسرجون، من کار و زندگی دارم. دست از سرم بردار!
مارکو گفت:
-هانیجو... لطفاً. نمیخوام پارتنرم باشی، فقط میخوام با خودم بیای، یه ذره هم حرف بزنیم.
کلافه گفتم:
-من چه حرفی میتونم با یه خیانتکار داشته باشم؟
با حرص گفت:
-چند بار بگم من هیچ کاری نکردم؟
رفتم توی راهرو، گوشی دستم، عصبی گفتم:
-حرومزاده، روی اعصابم راه نرو. تو هیچ کاری نکردی؟ مطمئنی همون موقع که من با ذوق داشتم برای تولدت آماده میشدم، تو گیر نکرده بودی که ببینی کی کیرتو از توش دربیاری؟
مارکو گفت:
-وقتی خانوم تو عهد بوق گیر کرده بود و نمیذاشت نزدیکش بشم، چیکار باید میکردم؟
خندیدم و گفتم:
-تو عهد بوق بودن یعنی جنده نبودن؟ پس آره، من یه عقبافتادهم که جلوت لنگامو هوا ندادم.
مارکو داد زد:
-من احمق عاشقت بودم! هیچوقت ازت نخواستم که باهام بخوابی!
خنده ی عصبی و حرصی ای کردم و بعد آروم و جدی گفتم:
-دروغی رو بگو که خودم واقعیتش رو ندونم.
- ۲۰.۷k
- ۲۲ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط