بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
مردمان اهل سنت : مسلمانان اهل سنت نیز به حقانیت امیرالمؤمنین علیه السلام یقین دارند، ایشان را دوست دارند، برای ایشان احترام فوق‌العاده‌ای قائلند و اما اولاً مانند بسیاری از شیعیان گرایش دارند، اطلاعاتی نیز دارند، یقین‌هایی هم دارند، اما شناخت و علم‌شان اندک است. هنوز فرق بین ولایت، امامت و خلافت برای بسیاری روشن نشده است و حتی دقت ندارند که در خطبه، به تمامی این شئون برای امیرالمؤمنین علیه السلام تصریح شده است، تا دیگر هیچ گونه تفسیر به رأی و اخلافی نباشد. ثانیاً آنطور که بین ما متداول است، کتاب و منبع در اختیار آنان قرار نمی‌گیرد - ثالثاً وعاظ دائم به آنها تلقین کرده‌اند که ما حق نداریم در امور بزرگان صدر اسلام از جمله سه خلیفه‌‌ وارد شویم و احیاناً بررسی و نقد کنیم.... و بالاخره آن که تعصب بر چهار مذهب که هیچ کدام در زمان پیامبر اکرم و امیر المؤمنین علیه السلام و سه خلیفه نبودند و اولین آنها - ابوحنیفه که به او امام اعظم می گویند، 150 سال پس از رحلت و در زمان امام صادق علیه السلام، رساله‌ای نوشت، مانع از تحقیق گردید و البته حکومت‌هایی که اصلاً مسلمان نبوده نیستند چه رسد به شیعه یاسنی مثل امویان و عباسیان آن روز و وهابیت امروز، به زور و به تبلیغ و به تطمیع و تهدید، اجازه شناخت و تفکر را نمی‌دادند و نمی‌ دهند.
به آنها القا شده که مقصود از ولیّ در - من کنتُ مولاه، فهذا علی مولاه، فقط دوست داشتن است و ما نیز ایشان را دوست داریم! و البته نمی‌ گویند که این امر خداوند متعال در قرآن کریم است که نسبت به اهل بیت علیهم السلام مودت داشته باشید، یعنی محبت قلبی را در عمل ظهور و بروز دهید و در ضمن در خطبه که فقط کلمه‌ ولیّ نیامده است.
اجازه نمی‌ دهند که آنها فکر کنند، اگر اطاعت از خلیفه واجب است، امیر المؤمنین علیه السلام چهارمین خلیفه بودند، پس اطاعت‌ شان واجب است، نه این که اطاعت فقط از خلیفه دوم واجب باشد!و نمی‌ گذارند به این مهم توجه نمایند که اگر به اطاعت خلیفه چهارم نیز در آمده‌اند، باید در همان باقی بمانند، چرا که پس از ایشان دیگر هیچ خلیفه‌ای نیامده است.
حکایت: در حج و مباحثه با رییس بعثه‌ یکی از کشورهای اهل سنت و با حضور جمعی از علمای آنها، رییس آن بعثه به بنده گفت: در نظر اهل سنت، هر کس که از چهار مذهب خارج باشد، از دین خارج است! - گفتم: بسیار خب، ولی حالا کدام یک از امامان چهار مذهب چنین حکمی داده‌اند؟! (پایان)(ص 1)