پارت ۱۶

باورم نمیشد یه روزی توی دنیای موردعلاقم خدا باشم. هم می تونم ذهن مردم و بخونم هم آینده رو می دونم.
به هر حال از خدا بودنم که بگذریم الان غروبه و باید برگردم خوابگاه‌ از محوطه ی مدرسه که خارج میشم به سمت ایستگاه اتوبوس میرم. نمی دونم چرا همش احساس می کنم الان قراره یه اتفاق بد بیفته ولی بیخیال. روی صندلی ایستگاه اتوبوس میشینم و منتظر اتوبوس میشم. چقدر دوست دارم الان با کاچان صحبت می کردم. وقتی این فکر به ذهنم رسید یاد کوسم افتادم که باهاش می تونم ذهن ها رو بخونم.
یه چیزی از کوسم فهمیدم. تا وقتی روی چیزی یا کسی تمرکز نکنم افکارش و نمی تونم بخونم. مثلا اگه می خوام ذهن کاچان و بخونم تموم حواسم باید به اون باشه. چه کار آسونی.
یا مثلا وقتی روی چیز خاصی تمرکز ندارم افکار تمام موجودات اونجا به ذهنم هجوم میاره و این چیز خیلی وحشتناکیه. من همینجوری توی سکوت سردرد میشم حالا چه برسه به اینکه یه عالمه حرف مفت بیاد تو کلم، سرم می ترکه.
البته فعلا نمی دونم محدوده ای که تمام افکار موجودات به ذهنم میاد چقدره ولی یه روز حتما امتحان می کنم.