دیدن روی تو در خویش ز من خواب گرفت

دیدن روی تو در خویش ز من خواب گرفت
آه از آیینه که تصویر تو را قاب گرفت

خواستم نوح شوم، موج غمت غرقم کرد
کشتی ام را شب طوفانی گرداب گرفت
 
در قنوتم ز خدا «عقل» طلب می کردم
«عشق» اما خبر از گوشه ی محراب گرفت
 
نتوانست فراموش کند مستی را
هر که از دست تو یک قطره می ناب گرفت
 
کی به انداختن سنگ پیاپی در آب
ماه را می شود از حافظه‌ی آب گرفت؟!