هر نسیمی ڪہ نصیب از گل و باران ببرد

هر نسیمی ڪہ نصیب از گل و باران ببرد

می توانــد خــبر از مصر بہ ڪنعان ببرد

آه از عشق ڪہ یڪ مرتبہ تصمیم گرفت :

یوســف از چــاه درآورده بہ زنــدان ببــرد

واے بــر تلخــی فــرجــامِ رعــیت پسرے

ڪہ بخواهــد دلــی از دخترِ یڪ خان ببرد

ماهرویــی دلِ مــن بــرده و ترسَــم این است

سرمہ بر چشم ڪشد ، زیره بہ ڪرمان ببرد

دودلــم اینڪہ بــیایــد مــن معــمولــی را

ســر و سامــان بدهــد یــا سر و سامان ببرد 

مَــرد آنــگاه ڪہ از درد بہ خــود میپیچــد

نــاگزیــر اســت لبــی تــا لبِ قــلــیان بــبرد

شعرِ ڪوتاه ولــی حرف بہ اندازه ے ڪوه

بــایــد ایــن قائلہ را "آه" بہ پــایــان ببــرد

شب بہ شب قوچی ازین دهڪده ڪم خواهد شد

مــاده گرگــی ، دل اگــر ، از ســگ چــوپــان ببرد


( حامد عسگرے )