شاید خوشبختی همین باشد،

شاید خوشبختی همین باشد،
هنوز چیزی در جهان بتواند ما را به
شگفت بیاورد، روشنیِ ماه، سایه درخت،
رنگی بر بوم، یا گفت‌وگویی که دلمان
نمی‌خواهد تمام شود...

گاهی چنان سرگرم رسیدنیم که فرصت
نمی‌کنیم جایی که هستیم زندگی کنیم،
انگار موسیقی را فقط برای شنیدن آخرین
نت گوش بدهیم...
اما زندگی در همین نواختن می‌گذرد، در
فاصله نفس‌ ها، نگاه‌ها و دیدارها...

هنر، چشم ما را به چیزهایی بازمی‌گرداند،
که از فرط آشنایی نمی‌بینیم و عشق، مجال
می‌دهد کسی را فراتر از انتظارهایمان
بشناسیم
لازم نیست هر لحظه را به دستاوردی تبدیل
کنیم گاهی تماشای رقص نور کافی‌ست،
می‌توان اندوه را شناخت و همچنان به
نسیمی که از پنجره می‌آید خوشامد گفت،
تا زنده‌ایم بگذاریم جهان هنوز چیزی برای
گفتن به حواس ما داشته باشد...