لب دريا، نسيم و آب و آهنگ

لب دريا، نسيم و آب و آهنگ
شكسته ناله هاي موج بر سنگ
مگر دريا دلي داند كه ما را،
چه توفان ها ست در اين سينه تنگ !
تب و تابي ست در موسيقي آب
كجا پنهان شده ست اين روح بي تاب
فرازش، شوق هستي، شور پرواز،
فرودش غم؛ سكوتش مرگ ومرداب !
سپردم سينه را بر سينه كوه
غريق بهت جنگل هاي انبوه
غروب بيشه زارانم در افكند،
به جنگل هاي بي پايان اندوه !
لب دريا، گل خورشيد پرپر
به هر موجي، پري خونين شناور
به كام خويش پيچاندند و بردند،
مرا گرداب هاي سرد باور !
بخوان، اي مرغ مست بيشه دور
كه ريزد از صدايت شادي و نور
قفس تنگ است و دل تنگ است، ورنه
هزاران نغمه دارم چون تو پر شور !
لب دريا، غريو موج و كولاك
فرو پيچده شب در باد نمناك
نگاه ماه، در آن ابر تاريك،
نگاه ماهي افتاده بر خاك !
پريشان است امشب خاطر آب
چه راهي مي زند آن روح بي تاب
سبكباران ساحل ها » چه دانند،
شب تاريك و بيم موج و گرداب !
لب دريا، شب از هنگامه لبريز
خروش موج ها: پرهيز ... پرهيز ...
در آن توفان كه صد فرياد گم شد
چه بر مي آيد از واي شباويز ؟!
چراغي دور، در ساحل شكفته
من و دريا، دو همراز نخفته
همه شب، گفت دريا قصه با ماه
دريغا حرف من، حرف نگفته...!