شمشیر بر تاریکی پارت ۱۱

کانائه: من میرم پیش ارباب

شینوبو: باشه

«از زبان کانائه»

داشتم میرفتم سمت امارت ارباب و با مغذم درگیری پیدا کرده بودم...

ذهن کانائه: یعنی شینازوگاوا هنوز زنده اس؟ اگه تا چند وقت نباشه چی؟! اونروز اشتباه خیلی بدی کردم که به حرفش گوش ندادم...

«پرش زمانی به چند ساعت قبل از مرگ ساختگی کانائه»

سانمی: کانائه سان من باید با شما صحبت کنم

کانائه: شینازوگاوا سان؟...البته فعلا وقتم خالیه

سانمی: خب...از کجا شروع کنم؟ من خب من--

کلاغ: غااااار غااااار ماموریت برای هاشیرای گل کانائه کوچو غااااار!!

کانائه: چه بد موقع...خب سریع بگو من باید برم

سانمی: نه ماموریت مهم تره!

کانائه: پس...وقتی برگشتم بهم بگو!(لبخند)

سانمی: اوهوم
ذهنش: وقتی برگشت بهش میگم...یعنی منو قبول میکنه؟

«زمان حال»

کانائه به سمت عمارت ارباب میره و وقتی وارد میشه

آمانه: خوش اومدی

کانائه: ممنونم بانو

خواهر های دوقلوی مو سفید: ارباب امارت تشریف آوردن

کانائه زانو زد و بعد از احوال پرسی گزارش اون چند وقت که تو دهکده‌ی نوآکادو بوده رو تحویل میده

«ویو سانمی»

سانمی تو ایوونه خونش نشسته بود و فکرش سخت مشغول بود

ذهن سانمی: اون بچه و اون اهریمن احمق واقعا خیلی از حدشون گذشتن...کانائه... مطمعنم اگه تو هنوز پیشمون بودی با خنده اونارو قبول میکردی...ولی من نمیتونم! نمیتونم با اهریمنی که نژادش خانوادم و تو رو از بین برده دوستی داشته باشم!...کاش اونروز بهت میگفتم...

کلاغ: غااااار غااااار جلسه هاشیرا! غااااار!!

ذهن سانمی: خب...من باید برم...فردا بازم صحبت میکنیم

«امارت اوبایاشیکی»

میتسوری: یعنی اتفاقی افتاده که ارباب جلسه اضطراری اعلام کردن؟

رنگوکو: امیدوارم اون پسر اشتباهی نکرده باشه! آخه تو مدتی که زیر دست من بود فهمیدم واقعا پتانسیل و استعداد خوبی داره! و خواهرش هم واقعا با بقیه اهریمن ها متفاوته!

با این حرف رنگوکو گیو مرد و زنده شد

ذهن گیو: تانجیرو گند نزده باشی!

اوبانای: من مطمعنم اون خواهرش یه گندی بالا آورده!

تنگن: از کجا میشه مطمعن بود؟ شاید واقعا یه کار پر زرق و برق کردن!

میتسوری: راستی...شینوبو چان و شینازوگاوا کجان؟

تنگن: درسته...من ندیدمشون

اوبانای: سانمی که کلا دیر میاد...ولی از کوچو بعیده...

سانمی: چی از کی بعیده؟

اوبانای: تو کوچو رو ندیدی؟

سانمی: چرا تو عمارت پروانه بود حالا چرا میپرسین؟

میتسوری: آخیییییششششش(نفسی از سر آسودگی)
ذهنش: دیگه نباید بزارم اینجور فکر ها بیوفته تو سرم

شینوبو: چیشده؟

میتسوری: شینوبو چان! خیلی نگرانمون کردی!

شینوبو: ببخشید تازه از ماموریت برگشتم...یکم طول کشید بیام

ذهن گیو: سالمه...خدارو شکر

شینوبو دستاش رو بهم زد و توجه همه رو به خودش جمع کرد: متاسفم که انقدر دیر دارم بهتون میگم...ولی ممکنه با چیزی که ارباب میگن شکه بشید

میتسوری: شکه؟...اتفاقی افتاده!؟

شینوبو: نه...یعنی آره...خب همه اولش شکه میشید بجز میتسوری چان و توکیتو سان

میتسوری میخواست بحث رو ادامه بده که یهو اون دخترا گفتن: ارباب امارت تشریف آوردن

همه زانو زدن و منتظر بودن ارباب جلسه رو شروع کنه

ارباب: ممنون از همه که تشریف آوردید...امروز اینجا جمع شدیم تا هاشیرای جدید رو ملاقات کنیم...هرچند که شما اون رو میشناسید...و میشه گفت اون هاشیرای سابق بوده

ذهن گیو: پس در مورد تانجیرو نیست...خیالم راحت شد

ذهن سانمی: هاشیرای سابق؟ یعنی اون پیری زرده برگشته؟( استاد زنیتسو)

ارباب: بیشتر از این منتظرتون نمیزارم..هاشیرای گل کانائه کوچو

با شنیدن اسم کانائه همه مو به تنشون سیخ شد
( البته همه بجز شینوبو و میتسوری و مویچیرو)

سانمی: ک...کانائه؟

میتسوری: وای شینوبو چان تو خواهر داشتی؟!

شینوبو: اوهوم...البته خیلی وقت بود ندیده بودمش

رنگوکو: اما ارباب این امکان--

حرف رنگوکو با اومدن کانائه به داخل حیاط قطع شد