گفتم که روی خوبت ، از من چرا نهانست

گفتم که روی خوبت ، از من چرا نهانست
گفتا تو خود حجابی ، ورنه رخم عیانست

گفتم که از که پرسم ؟ جانا نشان کویت !
گفتا نشان چه پرسی ؟ آن کوی بی نشانست

گفتم مرا غم تو ، خوشتر زشادمانی
گفتا که در ره ما ، غم نیز شادمانیست

گفتم که سوخت جانم ، از آتش نهانم
گفت آنکه سوخت او را ، کی ناله یا فغانست

گفتم فراق تا کی ؟ گفتا که تا توهستی
گفتم نفس همین است ، گفتا سخن همانست

گفتم که حاجتی هست ، گفتا بخواه از ما
گفتم غمم بیفزا ، گفتا که رایگانست

گفتم ز "فیض" بپذیر این نیم جان که دارد
گفتا نگاه دارش ، غمخانهٔ تو جانست