هر زمان شعرِ مرا می خوانی

هر زمان شعرِ مرا می خوانی

زیر لب می گویی

طبع شعرَت زیباست

کی شدی شاعرِ شعرهای سپید ؟

چه غمِ سنگینی ، که نمی دانی تو

شعرهایَم همه

از گوشه یِ چشمانِ تو بر می خیزد

وَرنه من را چه به احساسِ سپید ...?!