‌ فردا بہ همہ ے روزنامہ ها سر مے زنم.

‌ فردا بہ همہ ے روزنامہ ها سر مے زنم.
یڪے باید پیدا شود،
آگهے مرا بہ چاپ برساند،
آن هم تیتر اول روزنامہ
نہ در قسمت آگهے ها.
سادہ ے سادہ نوشتہ ام:
گم شدہ اے دارم،
نہ عڪس سہ در چهار موجود هست،
نہ رنگ چشمانش را مے دانم.
من هیچ از او نمے دانم،
جز اینڪہ
من در چشمانش پیدایم!
در خندہ هایش،
در ڪلافگے ها
و خستگے هایش.
او مرا ڪم دارد،
دیوانگے هایم را.
من مے دانم ڪہ
هر ساعت چشمانش بہ تلفن،
بہ امید یڪ تماس آشنا
مے چرخد....


بہ او بگویید: من اینجایم!
بگویید: مبادا هواشناسے را باور ڪند!
اینجا هنوز هوا یخ زدہ،
و تا نیاید، خبرے از بهار نیست!
همہ ے ما روزے انتظار را،
در لحظہ لحظہ روزهاییمان چشیدہ ایم
و مے چشیم. حتے
این ها هم ڪہ مے گویند:
فڪرش را نڪن بہ سراغت مے آید،
یا تا بہ حال تنها نبودہ اند،
یا انتظار نڪشیدہ اند.
ڪہ بدانند روزے اگر شروع بہ پڪ زدن انتظار ڪردے،
معتاد مے شوے!
و این اعتیاد، درمانش تنها و تنها
دستان یڪ بودن است!
.