آن برونته...

آن برونته...
کوچک ترین برونته آن بود که بالاخره سر مادرشان را خورد تا خانواده برونته‌ها در حد 6 فرزند کنترل شود(2 خواهربزرگ_ماریا و الیزابت_در 12 و 10 سالگی از سل مردند).ته تغاری بودن معمولا خیلی خب است اما نه وقتی که سایه 2 خواهر نویسنده و شاعر و یک برادر نقاش روی سرت سنگینی کند و مدام زور بزنی تا به آن ها برسی.حتی تصاویری که از آن مانده را شارلوت یا بران ول از او کشیده اند. می‌گویند آن برونته کوچک‌ترین برونته‌هاست و آثارش هم کوچک‌ترین آثار برونته‌هاست.
آن تعدادی شعر نوشته و 2 رمان اگنس گری و مستأجر عمارت و ایلدفل.قهرمان کتاب‌های او هم مثل کتاب‌های امیلی و شارلوت،دخترهای جوان عجیب و غریب_مثل خود برونته‌ها_هستند اما سبک نوشته‌های آن با بقیه فرق دارد و طنزپردازی‌هایش بیشتر آدم را به یاد جین آستین می‌اندازد.کتاب دوم آن ظرف 6 هفته نایاب شد اما پس از مرگش،شارلوت اجازه چاپ مجدد کتاب‌های آن یعنی عصیانگر علیه برونتیسم را نمی‌داد چون فکر می‌کرد که خوب نیستند و با سبک خانواده جور در نمی‌آیند.