دختری که نباید وجود میداشت
دختری که نباید وجود میداشت
قسمت اول
آلیس دختری هفدهساله بود که زندگی آرامی داشت. هر روز صبح به مدرسه میرفت، بعدازظهرها به خانه برمیگشت و بیشتر وقتش را با کتاب خواندن و گوش دادن به موسیقی میگذراند.
او هیچوقت فکر نمیکرد زندگی معمولیاش روزی به یک راز بزرگ تبدیل شود.
آن روز هوا بارانی بود. آلیس بعد از تعطیل شدن مدرسه، با عجله به خانه برگشت. وقتی وارد اتاقش شد، کیفش را کنار تخت انداخت و متوجه پاکت سیاهی روی میز شد.
پاکت عجیب بود.
نه تمبری داشت و نه نشانی فرستندهای. فقط یک اسم روی آن نوشته شده بود:
آلیس
او با تعجب پاکت را برداشت. خط روی آن برایش آشنا نبود.
پاکت را باز کرد.
داخلش یک عکس قدیمی، یک نامه و یک کلید کوچک برنجی قرار داشت.
آلیس ابتدا عکس را برداشت. تصویر زنی جوان را نشان میداد که کودکی را در آغوش گرفته بود. پشت سرشان عمارتی بزرگ دیده میشد.
آلیس به چهرهی زن خیره شد.
چیزی عجیب وجود داشت؛ زن شباهت زیادی به او داشت.
سپس نامه را باز کرد.
«آلیس عزیز،
اگر این نامه به دستت رسیده، یعنی زمان فهمیدن حقیقت فرا رسیده است.
تو تمام این سالها با نامی زندگی کردهای که برایت انتخاب شده، اما حقیقت زندگیات چیز دیگری است.
تو قرار نبود به دنیا بیایی.
به هیچکس دربارهی این نامه چیزی نگو. حتی به نزدیکترین فرد زندگیات.
و مهمتر از همه، هرگز به عمارت داخل عکس نرو.
با احترام،
کسی که حقیقت را میداند.»
دستهای آلیس شروع به لرزیدن کرد.
زیر نامه، جملهی دیگری با خودکار قرمز نوشته شده بود:
«اگر میخواهی بدانی مادرت واقعاً چه کسی بوده، کلید را نگه دار.»
آلیس با صدای آهسته گفت:
«مادرم؟ این دیگه چه شوخیه؟»
او از کودکی با خانوادهای زندگی کرده بود که همیشه به او گفته بودند مادرش هنگام تولدش از دنیا رفته است. هیچوقت هم عکس زیادی از مادرش ندیده بود.
اما حالا این نامه چه معنایی داشت؟
ناگهان تلفنش زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
آلیس با تردید جواب داد.
صدای زنی از پشت خط شنیده شد:
«بالاخره نامه به دستت رسید؟»
آلیس با نگرانی پرسید:
«شما کی هستید؟»
زن چند لحظه سکوت کرد.
«من کسی هستم که باید خیلی زودتر تو رو پیدا میکردم.»
«این نامه رو شما فرستادید؟»
«بله.»
«این عکس کیه؟ چرا نوشته من قرار نبود به دنیا بیام؟»
صدای زن لرزید.
«آلیس... به حرفهام خوب گوش کن. مردی که توی اون عکسه، نباید بفهمه که تو هنوز زندهای.»
آلیس سریع عکس را برگرداند و دوباره به آن نگاه کرد.
این بار متوجه مردی شد که در گوشهی تصویر، پشت پنجرهی عمارت ایستاده بود.
زن ادامه داد:
«اون مرد بیست سال پیش مرده... اما من دیشب دوباره دیدمش.»
تماس ناگهان قطع شد.
آلیس چند ثانیه بیحرکت ماند.
در همان لحظه صدای باز شدن در خانه را شنید.
مادرش از راهرو صدا زد:
«آلیس؟ خونهای؟»
آلیس نامه را سریع داخل کشوی میزش گذاشت و به سمت در رفت.
اما وقتی به سالن رسید، مادرش چیزی در دست داشت.
یک عکس قدیمی.
همان عکس داخل پاکت.
مادرش با دیدن آلیس رنگش پرید.
«این عکس رو از کجا آوردی؟»
آلیس با صدایی آرام پرسید:
«مامان... این زن کیه؟»
مادرش به عکس نگاه کرد. لبهایش لرزید.
«تو نباید این عکس رو میدیدی.»
آلیس یک قدم جلو رفت.
«چرا؟ اون زن کیه؟»
مادرش سرش را پایین انداخت و بعد از چند لحظه گفت:
«چون اون زن... مادر واقعی توئه.»
پایان قسمت اول
قسمت اول
آلیس دختری هفدهساله بود که زندگی آرامی داشت. هر روز صبح به مدرسه میرفت، بعدازظهرها به خانه برمیگشت و بیشتر وقتش را با کتاب خواندن و گوش دادن به موسیقی میگذراند.
او هیچوقت فکر نمیکرد زندگی معمولیاش روزی به یک راز بزرگ تبدیل شود.
آن روز هوا بارانی بود. آلیس بعد از تعطیل شدن مدرسه، با عجله به خانه برگشت. وقتی وارد اتاقش شد، کیفش را کنار تخت انداخت و متوجه پاکت سیاهی روی میز شد.
پاکت عجیب بود.
نه تمبری داشت و نه نشانی فرستندهای. فقط یک اسم روی آن نوشته شده بود:
آلیس
او با تعجب پاکت را برداشت. خط روی آن برایش آشنا نبود.
پاکت را باز کرد.
داخلش یک عکس قدیمی، یک نامه و یک کلید کوچک برنجی قرار داشت.
آلیس ابتدا عکس را برداشت. تصویر زنی جوان را نشان میداد که کودکی را در آغوش گرفته بود. پشت سرشان عمارتی بزرگ دیده میشد.
آلیس به چهرهی زن خیره شد.
چیزی عجیب وجود داشت؛ زن شباهت زیادی به او داشت.
سپس نامه را باز کرد.
«آلیس عزیز،
اگر این نامه به دستت رسیده، یعنی زمان فهمیدن حقیقت فرا رسیده است.
تو تمام این سالها با نامی زندگی کردهای که برایت انتخاب شده، اما حقیقت زندگیات چیز دیگری است.
تو قرار نبود به دنیا بیایی.
به هیچکس دربارهی این نامه چیزی نگو. حتی به نزدیکترین فرد زندگیات.
و مهمتر از همه، هرگز به عمارت داخل عکس نرو.
با احترام،
کسی که حقیقت را میداند.»
دستهای آلیس شروع به لرزیدن کرد.
زیر نامه، جملهی دیگری با خودکار قرمز نوشته شده بود:
«اگر میخواهی بدانی مادرت واقعاً چه کسی بوده، کلید را نگه دار.»
آلیس با صدای آهسته گفت:
«مادرم؟ این دیگه چه شوخیه؟»
او از کودکی با خانوادهای زندگی کرده بود که همیشه به او گفته بودند مادرش هنگام تولدش از دنیا رفته است. هیچوقت هم عکس زیادی از مادرش ندیده بود.
اما حالا این نامه چه معنایی داشت؟
ناگهان تلفنش زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
آلیس با تردید جواب داد.
صدای زنی از پشت خط شنیده شد:
«بالاخره نامه به دستت رسید؟»
آلیس با نگرانی پرسید:
«شما کی هستید؟»
زن چند لحظه سکوت کرد.
«من کسی هستم که باید خیلی زودتر تو رو پیدا میکردم.»
«این نامه رو شما فرستادید؟»
«بله.»
«این عکس کیه؟ چرا نوشته من قرار نبود به دنیا بیام؟»
صدای زن لرزید.
«آلیس... به حرفهام خوب گوش کن. مردی که توی اون عکسه، نباید بفهمه که تو هنوز زندهای.»
آلیس سریع عکس را برگرداند و دوباره به آن نگاه کرد.
این بار متوجه مردی شد که در گوشهی تصویر، پشت پنجرهی عمارت ایستاده بود.
زن ادامه داد:
«اون مرد بیست سال پیش مرده... اما من دیشب دوباره دیدمش.»
تماس ناگهان قطع شد.
آلیس چند ثانیه بیحرکت ماند.
در همان لحظه صدای باز شدن در خانه را شنید.
مادرش از راهرو صدا زد:
«آلیس؟ خونهای؟»
آلیس نامه را سریع داخل کشوی میزش گذاشت و به سمت در رفت.
اما وقتی به سالن رسید، مادرش چیزی در دست داشت.
یک عکس قدیمی.
همان عکس داخل پاکت.
مادرش با دیدن آلیس رنگش پرید.
«این عکس رو از کجا آوردی؟»
آلیس با صدایی آرام پرسید:
«مامان... این زن کیه؟»
مادرش به عکس نگاه کرد. لبهایش لرزید.
«تو نباید این عکس رو میدیدی.»
آلیس یک قدم جلو رفت.
«چرا؟ اون زن کیه؟»
مادرش سرش را پایین انداخت و بعد از چند لحظه گفت:
«چون اون زن... مادر واقعی توئه.»
پایان قسمت اول
- ۸۸
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط