هان روی بالکن ایستاده بود و شبنم روی نرده های فلزی سرد رو

هان روی بالکن ایستاده بود و شبنم روی نرده های فلزی سرد رو لمس میکرد..
هوای خنک پاییزی صورتش رو نوازش میداد، اما اون سرما رو حس نمیکرد. چشم هاش به به آسمون خالی از ستاره خیره بود، دنبال کسی میگشت؛ با چشم هاش دنبال کسی که میدونست هیچوقت پیداش نمیکنه...
هر کدوم از این ستاره ها، خاطره‌ای رو در ذهنش زنده میکرد...

از بچگی، تمام دنیای جیسونگ، دختری بود که باهاش بزرگ شده بود.. دختری که مثل خواهرش بود.. جیسونگ هم توی دنیا دخترک زندگی میکرد، دنیایی که با خنده هاش رنگ میگرفت و با نفس هاش زنده بود.. از همون روز های اولی که به لطف پدر و مادرشون _ که چون همکار و آشنا بودند، جیسونگ هم با اون دختر آشنا شد_ تا همین اواخر توی بیمارستان، کنار تخت دخترک میشست و براش حرف میزد...
اما اینکه دخترک، مدت زیادی از زندگیش رو توی بیمارستان می گذروند، چیزی بدیهی
برای خانواده دخترک بود.. و هم برای جیسونگ
ولی میدونستند که دخترک وقت زیادی نداره..
بیماری مثل سایه ای شوم، همیشه بالای سرش بود.. اما جیسونگ هرگز اجازه نمیداد این سایه شادی هاشون رو بگیره.. با تمام وجودش تلاش میکرد تا زندگی رو برای دختر از یکنواختی در بیاره..
هرچند که شاید این زندگی برای دختر کوتاه بود..
قطره اشکی از چشم جیسونگ چکید؛ دست برد سمت صورتش و اشک رو از روی صورتش کنار زد..
" هی.. بهش قول دادی گریه نکنی.."
بغض راه گلو پسر رو بست؛ ولی به حرف زدن ادامه داد..
" قول دادی.. قول دادی گریه نکنی.. لعنتی.."
کلمه آخر رو بی صدا و اروم بیان کرد..
اشک هاش شدت گرفتن..
"من فقط.. طاقت از دست دادنت رو نداشتم.."
سرش رو پایین انداخت..
حالا دیگه به هق هق افتاده بود..
شونه هاش زیر هجوم گریه میلرزید و نفس هاش بریده بریده از بین لب هاش بیرون می اومد...
جیسونگ مشت هاش رو گره کرد..
"تو با رفتنت.. تمومه دنیای منم با خودت بردی.. لعنتی.."
ایندفعه، برخلاف دفعه قبل.. کلمه آخر رو بلند تر گفت..
باد سرد برگ های خشک رو روی زمین کشید،
جیسونگ، زیر آسمون خالی از ستاره... با قلبی که همراه دخترک مُرده بود، به گریه کردن ادامه داد...

#استری_کیدز#بنگچان#لینو#چانگبین#هیونجین#هان#فلیکس#سونگمین#جونگین#فیک