مردم اینجا چقدر مهربانند ;

مردم اینجا چقدر مهربانند ;

دیدند کفش ندارم برایم پاپوش دوختند , 

دیدند سرما میخورم سرم کلاه گذاشتند 

و چون برایم تنگ بود کلاه گشادتری 

و دیدند هوا گرم شد , پس کلاهم را برداشتند 

و چون دیدند لباسم کهنه و پاره است به من وصله چسباندند

و چون از رفتارم فهمیدند که سواد ندارم محبت کردند و حسابم را رسیدند .

خواستم در این مهربانکده خانه بسازم ، نانم را آجر کردند گفتند کلبه بساز . . . .

روزگار جالبیست،
مرغمان تخم نمی گذارد ولی هر روز گاومان
می زاید...!

حسین پناهی