آنقدر به حوالی بی کسی نزدیک شده ام

آنقدر به حوالی بی کسی نزدیک شده ام


که دیگر هیچ چیز , رعب انگیز نیست..


که چه فرقی دارد


تبعه آغوش دیازپام شوم


یا با آرشیو پیامک های تو , بیست سوالی بازی کنم


وقتی می دانم


ارزش ستاره , به سهیل بودنش است ..,


در آرزوی درک تلسکوپی می مانم که دوری ات را به نگاهم نزدیک بین کند..



گاهی باید به قصد توضیح بنویسم


که تمام فاصله ها


از آغوش تو


تا تمام من


اشتباهی قد کشیده اند..


و دست من نیست


اگر این سایه به برکت چهار دیوار زبان نفهم در خودش دق مرگ شده است..


بی کسی یعنی


من از خدا هم انتظار معجزه ندارم


وقتی که تو خدای منی


تمام معجزه هایت را در چنته نگه داشتی


فقط بدان


این شهر وقتی مرا با تو دیده


هیچ دو نفری را


آدم پیاده روی های مشترک حساب نمی کند..


و من بعد از تو


تن به خیابان هایی نمی دهم


که عابرانش س ک س را به عشق تر جیح می دهند..


فقط قول بده


این نوشته ها هر روز سر ساعت , به وقت قرص هایت بخوانی


و من هم قول می دهم


آنقدر خیابان ها را جابه جا بروم


تا هیچ وقت گذرم به خاطراتمان نیفتد



بگذار غرورم


در تمام کوچه پس کوچه های این شهر


هر روز بدون تو بشکند


من تنهایی ام را بعد از تو  به هیچ کس حواله نخواهم داد ...