هوا تَرست به رنگ هوایِ چشمانت

هوا تَرست به رنگ هوایِ چشمانت
دوباره فال گرفتم برای چشمانت
اگر چه کوچک و تنگ است حجم این دنیا
قبول کن که بریزم به پایِ چشمانت

بگو چه وقت دلم را ز یاد خواهی بُرد
اگر چه خوانده‌ام از جای جای چشمانت
دلم مسافر تنهای شهر شب بوهاست
که مانده در عطش کوچه های چشمانت

تمام آینه ها نذر یاس لبخندت
جنون آبی دریا فدای چشمانت
چه می شود تو صدایم کنی به لهجه‌یِ موج
به لحن نقره ای و بی صدای چشمانت

تو هیچ وقت پس از صبر من نمی آیی
در انتظار، چه خالیست جای چشمانت
به انتهای جنونم رسیده ام اکنون
به انتهای خود و ابتدای چشمانت

من و غروب و سکوت و شکستن و پاییز
تو و نیامدن و عشوه های چشمانت
خدا کند که بدانی چه قدر محتاج‌ست
نگاه خسته‌یِ من به دعای چشمانت