پارت ۶۵

مگه نمیدونی وقتی چشمات رو ازم میگیری حکم بی روح بودن زندگیه منو صادر میکنی؟

موقهوه‌ای با لطافت و مهربونی و بدون متشنج کردن جو بینشون پرسید. نمیخواست چویا رو توی فشار بیشتری قرار بده اما قلبش آروم نمی‌گرفت و توجه از جانب دردونه رو می‌طلبید و هر لحظه با بیشتر شدن کم توجهی از جانب موحنایی قلب دازای بیشتر و محکم تر میزد.

اما چویا از آشوبی که تو دل دازای انداخته بود خبر نداشت. بی تقصیر بود چون نمیدونست با رفتارش ممکنه با قلب نازک تر از شیشه دازای چی کار میکنه فقط دستاش رو از هم باز کرده بود و به زخم های روی دستش نگاه مینداخت که هر کدوم براش تداعی کننده یه خاطره بد بود...اولیش واسه همون باری بود که از خونه بیرون شد و آخریش هم واسه همون چند وقت پیش که به خونه پدریه دازای رفته بودن بود. و البته که دازای از این مورد خبر نداشت.
شاید باید جدی تر از این حرفا پیش می‌رفت شاید باید زخم هارو یه جای حساس تر میکشید نه؟ شاید اون موقع تاثیرش بیشتر می_

دازای:چویا صدامو میشنوی اصلا داری به چی فکر میکنی ها؟

با داد دازای از افکار سیاهش دست کشید و توجهش رو با فرد روبه روش داد.
با صدایی که انگار از ته چاه میومد لب زد
چویا:ب.ببخشید حواسم نبود....راجب چی حرف میزدی؟
دازای با نگاه کردن به چشمای چویا سکوت سخت قلبش رو حس کرد.
قلبش بی جنبش با دیدن تیله های آبی که دیگه مثل قبل درخششون رو نداشتن ترک خفیفی برداشت و باعث شد دازای به این فکر کنه چرا به چه علت اون چشمای قشنگ آبی در این حد سرد و بی روح شده بود...چرا اون تیله ها که قبلا مثل دریای تو ساحل زیر نور آفتاب می‌درخشیدن الان تبدیل به یه دریای خاکستری و سرد شده بودن.

دازای سکوتش رو شکست و با گذاشتن کف دستاش رو گونه های موحنایی و برگردوندن صورتش به سمت خودش خیلی آروم لب زد:
چرا چشمات مثل قبل نمیدرخشه هوم؟
چرا دیگه مثل قبل حداقل به من لبخند نمیزنی؟
چرا...چرا دیگه حاظر نیستی مثل قبل خودت رو با اعتماد توی بغلم بندازی؟یعنی دیگه لیاقت اینو ندارم؟
چویا از حرفای دازای شکه شد اون چرا فکر می‌کرد دیگه لیاقت یه بغل گرم رو از طرف چویا نداره؟
چویا دستاش رو روی دستای دازای که روی صورتش بود گذاشت و با گذاشتن بوسه ریزی به عنوان معذرت خواهی شروع به حرف زدن کرد
چویا:نه نه کی گفته تو لیاقت یه بغل گرم رو نداری؟ تو لیاقتت از یه بغل گرم هم بیشتره...فقط این قلب سنگ منه که نمیدونه چه جور اعتماد کنه چه جور ابراز علاقه کنه و چه جوری...عاشق باشه
این قلب سنگیه من حتی لیاقت عشق تورو هم نداره.

دازای وقتی حرفای چویا رو شنید بدون لحظه ای فکر کردن با شدت و ضرب از جاش بلند شد که کارش باعث افتادن صندلی و صداش باعث لرزیدن کل خونه شد :چ..چرا چرا همچین حرفی میزنی چویا هآاا
برای چی؟
کی گفته قلب تو از سنگه ها؟ کی گفته تو لیاقت عشق منو نداری؟
کی همچین مزخرفاتی رو بهت گفته و تو هم باور کردی؟
فکر میکنی من چرا جلوی خانوادم و پدرم وایسادم‌؟چون عاشقتم و دوست دارم اونم از اعماق وجودم بعد تو اینطور راجب حسی که بین خودمونه حرف میزنی؟

چویا:دازای داد نزن لطفا

دازای:انتظار داری داد نزنم ؟ چرا چویا؟چرا میخوای از شنیدن واقعیت فرار کنی؟
چویا:من از چیزی فرار نمیکنم فقط_
دازای:نه برعکس تو داری فرار میکنی. تو داری از احساساتت و من فرار میکنی چرا چویا هوم؟ چویایی که من می‌شناختم شجاع بود در برابر تموم حرفا و رقیباش وایمیساد اما الان یعنی الان حاظر نیستی یه کم بیشتر بخاطر ما بودن بجنگی؟
............
دازای: دِ آخه لعنتی سکوت نکن تو نمیدونی وقتی سکوت میکنی قلب من رو چقدر مچاله میکنی تو_
چویا:میخوای سکوت نکنم باشه پس منم سکوت نمیکنم پس بزار از اول همه چیز رو بهت بگم ، آره من یه فرد شجاع بودم که برای رسیدن به چیزی که می‌خواست حتی از خانوادش هم زد آره من انقدر قوی ام که وقتی رقیبام خواستن جلومو بگیرن نزاشتم‌حتی وقتی با اسلحه بالای سرم بودن........

لحظه ای سکوت تو خونه پابرجا شد اما فقط یه لحظه چون بعدش یقه مرد قد بلند توسط موحنایی گرفته و مچاله شد و مصادف با برخورد اون به دیوار آشپزخونه شد.
چویا دوباره با همون لحن و همون تندی ادامه حرف رو زد و گفت:
اما همه اینا تصمیماتی بود که تنهایی میتونستم بگیرم همه اینا واسه زمانی بود که قلبم وارد بازی نشده بود یا اگه بود فقط در حد یه مهره کمکی بود نه بیشتر و نه کمتر اما در مقابله تو مهره اصلی همین قلب لعنتیه چون تو خودت رو جوری توش جا کردی که تا به خودم اومدم دیدم عاشقت شدم و نمیتونم تورو از خودم جدا کنمو هیچوقت هم نمیتونم انجامش بدم...اما من همون روز اول بهت گفتم دازای همون موقع که مست بودم گفتم

نظر؟