🥀رمان مرگ معمایی
🥀رمان مرگ معمایی
فصل سوم: آخرین دیدار
فصل پایانی
ساعت ۶ صبح بود. رانپو نامه‌ای پیدا کرد که با خط دازای نوشته شده بود:
«اگر این نامه را می‌خوانید، یعنی دیگر نمی‌توانم حقیقت را پنهان کنم. من از ابتدا می‌دانستم چه کسی پشت این اتفاقات است.»
چویا با نگرانی پرسید:
ـ کی؟
رانپو سرش را بلند کرد.
ـ کسی که آخرین بار دازای رو دیده.
چویا آرام گفت:
ـ من بودم...
ناگهان صدای تلفن بلند شد. صدای دازای بود:
ـ چویا... ایستگاه قطار. ساعت هفت.
---
چویا به ایستگاه رسید. دازای کنار نیمکت ایستاده بود.
چویا با عصبانیت گفت:
ـ سه روز همه فکر می‌کردن مردی! چرا این کار رو کردی؟
دازای لبخند تلخی زد.
ـ چون اگه حقیقت رو می‌فهمیدی، دیگه نمی‌تونستم ازت محافظت کنم.
چویا خواست چیزی بگوید، اما قطار حرکت کرد و دازای ناپدید شد.
روی نیمکت فقط یک نامه باقی مانده بود:
«چویا، متأسفم که آخرین دیدارمون این‌قدر کوتاه بود. شاید یه روز دوباره همدیگه رو ببینیم.»
چویا نامه را در جیبش گذاشت و به آسمان بارانی خیره شد.
از آن روز به بعد، هر هفته به همان ایستگاه می‌رفت.
اما دازای هرگز برنگشت.
پایان 🥀
فصل سوم: آخرین دیدار
فصل پایانی
ساعت ۶ صبح بود. رانپو نامه‌ای پیدا کرد که با خط دازای نوشته شده بود:
«اگر این نامه را می‌خوانید، یعنی دیگر نمی‌توانم حقیقت را پنهان کنم. من از ابتدا می‌دانستم چه کسی پشت این اتفاقات است.»
چویا با نگرانی پرسید:
ـ کی؟
رانپو سرش را بلند کرد.
ـ کسی که آخرین بار دازای رو دیده.
چویا آرام گفت:
ـ من بودم...
ناگهان صدای تلفن بلند شد. صدای دازای بود:
ـ چویا... ایستگاه قطار. ساعت هفت.
---
چویا به ایستگاه رسید. دازای کنار نیمکت ایستاده بود.
چویا با عصبانیت گفت:
ـ سه روز همه فکر می‌کردن مردی! چرا این کار رو کردی؟
دازای لبخند تلخی زد.
ـ چون اگه حقیقت رو می‌فهمیدی، دیگه نمی‌تونستم ازت محافظت کنم.
چویا خواست چیزی بگوید، اما قطار حرکت کرد و دازای ناپدید شد.
روی نیمکت فقط یک نامه باقی مانده بود:
«چویا، متأسفم که آخرین دیدارمون این‌قدر کوتاه بود. شاید یه روز دوباره همدیگه رو ببینیم.»
چویا نامه را در جیبش گذاشت و به آسمان بارانی خیره شد.
از آن روز به بعد، هر هفته به همان ایستگاه می‌رفت.
اما دازای هرگز برنگشت.
پایان 🥀
- ۱۵۱
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
