هم کلاسی خداحافظ

بعضی عکس هارا ذخیره میکنم که یادم بماند مدیون چه کسانی شده ام. مدیون نیهانِ شهید و هم کلاسی اش. مدیونِ این گریهِ عمیق و این دست های تنها شدهِ دوست نیهان.
دخترکِ عزیزم،
نمیدانم چندین سال با نیهانِ شهید زندگی کردی. اما می‌دانم دلیل غمت چیست،دلت برای حرف های در گوشی‌تان تنگ میشود، برای تعریف کردن خاطرات عیدتان، برای عوض کردن خودکار های رنگی ات با خودکار های او. برای اینکه بعدازظهرها مادرت بگوید امروز از مدرسه بروید خانه نیهان. و شب چندین بار با مادر تماس بگیری که می‌شود دیرتر دنبالم بیایی؟ میدانم هر بار که یادش بیوفتی، صدای خنده هایتان در حیاط مدرسه در جان و تنت میپیچد و یاد آن نامه های نیهان که آخرش مینوشت"فردا میبینمت" می‌افتی و دلت هربار آتش میگیرد . قلب کوچکت جا مانده پیش لقمه های الویه ات که با او نصف میکردی و ارزو داری کاش او بود و تمام لقمه را به او میدادی 🦋
حالا نیهان هر روز مدرسه را غیبت میخورد و تو باید هر روز به جای "غایب" بگویی نیهان حاضر است، فقط شهید شده.
میدانم عزیزدلم ، دستت را از این راه دور بغل میکنم و میبوسم ای به قربان آن چشم های دریایی ات . ببخش که دشمن ما ، ضحاکی است که به خون دخترکانی مثل تو و نیهان تشنه است !
؛
{یادواره ی شهیده نیهان کهریزی که در حمله آمریکایی اسرائیلی به منزل مسکونی شان در چقاگلان کرمانشاه به همراه خانواده اش به شهادت رسید.}