سوکوکو (پارت ۱۰)

«دوستیه فراموش شده»



{ویو: ۱۰-ژانویه-۲۰۱۹}
{ساعت: ۷:۵۶}

دازای:
چویا:هق....چ.چرا....ه.هرچ.ی...ب.لا...ه.هست...هق...س.سره...من...می_
دیگه نتونست ادامه بده...
انگار نفس کم اورده بود..

با خودم گفتم چوچو الان وضعیتش خوب نیست. پس ی مدت کرم نمیریزم.

دازای: چویا. نگران نباش خوب میشی. بهم اعتماد کن:)

میخواستم دلداریش بدم..

دازای: ببین من اینجام. به خواطر خودکشی نمیکنم. حداقل تا وقتی سوکوکو زندست.

چویا:
با این حرفش احساس کردم ی بار سنگین از دوشم برداشته شده.
پس ی نفس راحت کشیدم.
یاد اولین معموریتمون به عنوان سوکوکو افتادم.

\فلش بک\

{ویو: ۲۴-فوریه-۲۰۱۷}
{ساعت: ۲۲:۳۴}

دازای: چوچو جونم
چویا: جانم
دازای: فدای اون جان گفتنت شمم. اینجا خوبه؟ *اشاره به ی نیمکت*
چویا: اوهوم. خوبه:)

دازای سمت راست و چویا سمت چپ نیمکت نشست.

دازای ی کتاب جلد قرمز از کیفش در آورد و شروع به خوندنش کرد.

دازای: میگم چیبی. تو خسته نیستی؟ امروز خیلی کار کردی.

چویا: آره....یکم......(خمیازه).......*مالیدن چشم سمت راست*

دازای: اوخی...چوچوم خوابش میااد...

دازای کتشو که روی دوشش بود رو در میاره و میندازه روی دسته ی نیمکت

چویا: دازایی.
دازای: جانم.
چویا: میشه بریم خونه؟ خوابم میاد..
دازای: ولی من اینجارو ترجیح میدم. اگه خوابت میاد همینجا_
چویا: نه این خیلی سفتهه*اشاره به دسته ی نمیکت*
دازای: منظورم اون نبود..
چویا: آهه.

چویا آروم سرشو روی شونه ی ‌دازای میزاره.

چویا: *خوندن کتاب دازای* تو که نمیخوای اینارو امتحان کنی نه؟ *با بغض*

دازای: البته که نه. حداقل تا وقتی که تو رو دارم.

چویا با ی لبخند زیبا آروم چشماشو میبنده.

دازای: میگم چوچو. به نظرت اسم گروهمونو چی بزاریم؟

چویا:....سو..کو..کو.....*خوابید*

دازای وقتی میفهمه چویا خوابش برده کتشو برمیداره و مثل پتو میکشه رو چویا.
دازای: *سرشو آروم میزاره رو سر چویا* هومم.. سوکوکو آره؟

قبوله...

\زمان حال\

دازای:
بعد از آروم شدن چویا تازه یادم اومد چویا هنوز صبحانه نخورده‌‌.

دازای: میگم چویا؛ تو گشنت نیست؟
چویا: ن.نه

دازای: باور کردم.. ی لحظه صبر کن برم صبحانه درست کنم و بیارم.
چویا: لطفا...ز.ودد...بر.گرد..

دازای: حتما...