حتی مرگ هم گوئیا رشک میورزد به گرمای دستان تو که گرما بخش

حتی مرگ هم گوئیا رشک میورزد به گرمای دستان تو که گرما بخش دستان من است وبه آن خلوتی که در آن شب های مهتابی تا دم دم طلوع دوباره خورشید از سخن عشق سیراب میشدیم ونمازعشق به جا می اوردیم.
بی تو بودن معنایی جز مرگ ندارد هرچند جان در این کالبد خاکی مغلول باشد.با عشق تو همیشه زنده ام هرچند روح مجرد از این بدن خاکی در حال طی طریق به سوی کمال باشد.
ای مرگ تو با کدام ریسمان میتوانی مرا در بند از محبوبم بربایی وحال اینکه من حامل گرمای آغوش او بر قلبم واشک های او بر گونه ام ونجواهای عاشقانه او در لابلای گندمزارهای مزرعه زندگیم هستم.
آنچنان جان من با عشق تو ممزوج شده که گوئیا من تو ام وتو منی.ایا میشود مرگ ،مفرق من از خودم شود؟
هرگز هرگز.
عزیزم هنوزگره انگشتانت که در لابلای گیسوانم مرا نوازش میداد،باقی است وهرگز قلبم از تپیدن نمی ایستد چراکه سرشار از زمزمه محبت تو است.دوستت دارم ان چنان که گویا خدا گل من وتو را از عشق قرار داده .