برده عمارت جئون

پارت ¹³⁰
پاش رو داخل گذاشت اما صدای سرفه ی یونا بود که مثل یه دیوار بین مون فاصله انداخت.

جونگکوک نگاهش به طرف یونا چرخید و رفیق دوران بچگیم با ناله گفت:
-ات...ات خوبه؟

و بعد صدای گریه اش بود که بلند شد:

-همش تقصیر منه
اگه حواسم و جمع میکردم اینجوری نمیشد...

جونگکوک راه اومده رو برگشت و کنار تختش وایساد:

-اتفاقیه که افتاده تقصیر کسی نیست
خودت و اذیت نکن

یونا اما بازم بهم ثابت کرد که می‌تونه به راحتی با بازی های همه رو فریب بده.

وقتی به تقلا افتاد جونگکوک اخم هاش توی هم رفت و بهش توپید:

-چکار میکنی؟
-کفش...کفشام و در بیار...

جونگکوک کتونی های برند یونا رو در آورد و به طرفش که گرفت گفت:

-بده به ات...پاهاش تاول زده
امروز...کتونی هاش پاره بود...همه بهش خندیدن...

درد خودم رو فراموش کرده بودم و باورم نمیشد یه آدم تا چه حد میتونه دو رو باشه.

زیر ماسک اکسیژن پوزخند زدم.

نگاه جونگکوک با تردید بالا اومد و کف پاهام رو بالاخره دید.

تاول زده و زخمی بودن.
وقتی فکش منقبض شد ازش رو برگردوندم،حس میکردم دارم بیهوش میشم.

با صدای دکتر هر سه نفر به خودمون اومدیم:
-دیگه وقت رفتنه

دیگه امیدی برام نمونده بود.
من توی ذهن جونگکوک مرده بودم یونا حالا زن قانونیش بود زنی که براش اهمیت داشت.

اونقدر ضعف و در بهم غلبه کرده بود که دیگه جونگکوک هیچ کجای فکر و ذهن و قلبم نبود.
چشمام روی هم افتادن و بیهوش شدم.

نمی‌دونستم خواب بود یا رویا،جونگکوک کنارم نشسته و آروم موهام رو نوازش میکرد.
با تکونی به بدنم ناله ی پر دردی کردم و جونگکوک پشت دستم رو نوازش کرد.

-عشق زخمیه که نه می‌ذاره زندگی کنی و نه می‌ذاره بمیری

راست می‌گفت،من اون جمله رو با گوشت و پوست و استخونم درک میکردم.

به لباس نشکن تکونی دادم و از زیر ماسک اکسیژن اسمش رو صدا زدم:
-جونگکوک

-جان جونگکوک
-کاش...کاش بمیرم
-میخوای تو هم جونگکوک و تنها بذاری بی معرفت؟