من از مجاورتِ یک درخت می آیم

من از مجاورتِ یک درخت می آیم
که روی پوستِ آن
دست های ساده ی غربت
اثر گذاشته بود :
به یادگار نوشتم
خطی ز دلتنگی
جـز ڪہ شرمنده شـود بار گناهی بکشد
به یقین میرسد آن روز به روزی ڪہ یکی
تا به مقصـود رسیم از جگـر آهی بکشد
چشـم خورشید هم از دیدن تو کـور شود
ترسم از رشک وحسد چهره به چاهی بکشد
طی شود ماتمِ دل مردگی ام ، همسفـران
بـاغ آیینه اگـر طـرح نگـاهـی بکشـد
کاش ازهُـرمِ سرانگشتِ تـو خورشیـد غـزل
دفتــرِ شــوقِ مــرا خـطِّ گـواهی بکشـد
یا تبِ خاطـره ات رقص کنـان در دل شـب
نـاز چشمـان مــرا گـاه به گــاهی بکشد
بـا کدامین نفـس ســرخ نشانت بدهم
وای اگــر عاشــق دلسوخته آهـی بکشد
عشـق ، ای رزق مقـدّر! نفسـم داد به باد
دل اگـر جز تو ز کس منٌت گاهی بکشد