همه ما، یک روز، یک شب، شاید روی همین صفحه گوشی و شاید هم

همه ما، یک روز، یک شب، شاید روی همین صفحه گوشی و شاید هم رو در رو، پل هایی را خراب کردیم و شکستیم و حالا ما مانده ایم و حسرت یک بازگشت.
گاهی آن پل یک دل بود در نزدیکی دلمان. چشممان کور بود و ندیدیم. زبانمان اشتباه چرخید و حرفی زدیم که نباید. چیزی را نوشتیم که نباید.
گاهی هم نمکدانی بود که شکستیم و نمک هایش را ریختیم روی زخمی که زده بودیم.
گاهی حرمت هایی بود که نمک رابطه مان بود و ما به اشتباه فکر کردیم بی حرمتی و دعوا نمک رابطه مان است و شورش را در آوردیم.
گاهی با وجود دل مهربانی که داریم چنان بی رحمانه شکستیم که حالا وقتی فکرش را می کنیم خودمان چندشمان می شود از این همه بی رحمی مان.
بعضی هایمان هم آنقدر غرور داریم که هیچوقت به روی خودمان نمی آوریم که یک دنیا حسرت و پشیمانی کنج زندگی مان تلمبار شده.
بعضی هایمان هم شاید ترس داریم از زیر پا گذاشتن غرورمان، از عذر خواهی و ساختن یک پل جدید برای بازگشت. از نگاه های سردی که خودمان باعث و بانی اش هستیم.
گاهی همین غرورها، حسرت ها، بی موقع بودن ها، ترس ها، خراب کردن ها، شکستن ها، جا زدن ها و... همین هاست که گند می زند به رابطه هایمان.
امان از دست ما آدم های خرابکار...