یه غزل با لهجه ی شیرازی :

یه غزل با لهجه ی شیرازی :



ای روزا دل به تو محتاجه ایطُو وِلُم نکن

گُلخونه ی دل دیگه تاراجه ایطُو ولم نکن

هِی نزن آتیشِ هِجرت به دِلُم وُوی کاکو جون

ای همه دِلُمِه نَچِرزون توو اَلُو وِلُم نکن

دَم به ساعت بُ دِلُم بازی نکن عشوه نَیُو

اَی وِلُم کَردی , دِلُم میشه وِلُو وِلُم نکن

از خونِه ی چیشام نیگا کن اشک ماتم سُریده

چشمه از اشک چیشام شد پُرِ اُو ولم نکن

مِی دِلِت سنگه که هِی فِرتی دِلُمِه می چِرزونی ؟

وُوی چِقَد بِهِت بگم هِی روز و شُو ولم نکن

نَمیگم سال تا سال از کُنجِ خونُو بیرون نَیُو

هر جُو دوس دُشتی بُرو اَمُّو یِهُو ولم نکن

مِثِ کّفتّرُوی که هِی بُو هر سوتی هَوُوی میشن
.
به هِوُوی سوت زَدَنُوی دلبرِ نُو وِلُم نکن


وُوی کاکُو مُردَم تُو نوشتم