وقتی نیستی

وقتی نیستی
من پرم از هر چه نباید!
ثروتم زیاد می شود
غم هایم فزون!
تمامم درد می کند!
قلبم..
جانم..
ذهنم..
  وقتی نیستی
آرام آرام در شبهای دلتنگی ام
قطره های مرگ را می نوشم
و لحظه های نبودنت را
میان خاطره های دیروزم تزریق می کنم!  
انگار آمده ای تا نباشی!
آمده ای تا تمام احساس بودن
وثانیه های ناب زندگی ام را
میان تلخی های تحمیل شده دفن کنی!
حتی از حضور بهار هم دلگیری!
اما هنوز
تنها حسرت جدایی ناپذیر تار و پود منی! !