ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم چند وقت است که هر شب به
ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم چند وقت است که هر شب به تو می اندیشم / به تو آری ، به تو یعنی به همان منظر دور به همان سبز صمیمی ، به همین باغ بلور / به همان سایه ، همان وهم ، همان تصویری که سراغش ز غزلهای خودم می گیری / به همان زل زدن از فاصله دور به هم یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم / به تبسم ، به تکلم ، به دلارایی تو به خموشی ، به تماشا ، به شکیبایی تو / به نفس های تو در سایه سنگین سکوت به سخنهای تو با لهجه شیرین سکوت / شبحی چند شب است آفت جانم شده است اول اسم کسی ورد زبانم شده است / در من انگار کسی در پی انکار من است یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است / یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش / یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش / آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟ اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟ / حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش / آری آن سایه که شب آفت جانم شده بودآن الفبا که همه ورد زبانم شده بود اینک از پشت دل آینه پیدا شده است و تماشاگه این خیل تماشا شده است . ((( خیلی خیلی دلم این شعر رو دوست داره خیلی )))
- ۱.۳k
- ۰۴ تیر ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۲۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط