رمان گناهکار قسمت هشتم (674)

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار fereshteh27 کاربر انجمن نودهشتیا
بین راه زانو زد. نفسش رفت همه چیزش دلارامش آرامشش تموم زندگیش از در همین وبلای لعنتی زد بیرون و حالا که نفسش نبود.
زندگی رو هم نمی خواست.
خسته بود. جونی توی تن نداشت تموم این دویدنها و استرس و اضطرابها براش سم بود. حرفای دکترش هنوزم توی گوشش زنگ می زد.
آقای تهرانی چون خودتون خواستید رک همه چیز رو در خصوص بیماریتون میگم متاسفانه شما شانسی برای ادامه ی زندگی ندارید.
چون دارید با خودتون لج میکنید مگر اینکه تن به عمل جراحی بدید که اونم ریسکه و شانس موفقیت زیر پنجاه درصده وضعیت شما خیلی و خیمه و نظر پزشکی من اینه که هر چه سریع تر برای درمان اقدام کنید؛ در غیر این صورت .......
صدای شیون مهناز خانم صدای پر از بغض و نگاه اشک آلود امیر نصیحت های بیتا که به خاطر آرشام یکی از بهترین استادانش رو به عنوان پزشک معالج به اون معرفی کرده بود اما آرشام از دنیا بریده بود انگیزه ای نداشت هنوزم دلارامش رو می خواست. اگه قلبش ضعیف می زنه اما هنوزم داره میزنه فقط به خاطر اینه که عشق اونو توی سینش حفظ کرده بود. اما باور داشت که دلارام با اون خوشبخت نمی شه. دلارام حق حیات داشت حق زندگی زندگی در کنار کسی که سالمه و در اون صورت میتونه خوشبختی عشقش رو تضمین کنه می دونست فقط فرهاده که ... حتی فکر کردن بهشم آزارش می داد؛ برای همین نمی تونست خودشو کنترل کنه. تا نگاه دلارام رو روی فرهاد می دید دیوونه میشد حس میکرد یکی با به چاقوی تیز داره قلب نیمه جونشو تیکه تیکه می کنه.
دیشب توی کلبه بعد از سالها همون آرامشی رو که پنج سال داره توی حسرتش می سوزه رو پیدا کرد پیش دلارام با اون با همسرش با کسی که همه ی دنیاش بود با کسی که نفسش به نفس اون بسته بود.
اما امروز دقیقا وقتی دلارام از کلبه زد بیرون درد شدیدی رو توی قفسه ی سینش احساس کرد همون درد همیشگی که بهش یادآور شد باید از عشقت فاصله بگیری این قلب مدت زیادی دووم نمیاره پس نادیدش بگیر نذار اون دختر بیش از این وابستت بشه. پنج سال گذشته و بذار با همون خیال عاشقانه سر کنه به آرشام سالم آرشامی که توی رویاهاش اونو می بینه.
درست مثل آرشام که حتی با وجود اینکه سه سال از عمرشو توی فراموشی به سر برد اما تصویر اون دختر رو توی روباهاش می دید. دختری که روی دیوار اتاقش تصویر صورت زیبا و دوست داشتنیش رو نقاشی کرد دیواری که درست رو به روی تختش بود. هر شب با دیدن رخ دلنشین اون دختر به خواب می رفت و هر صبح با دیدن صورت آرامش بخشش روزش رو شروع می کرد.
و بعد از سه سال تونست حافظش رو به دست بیاره با دیدن خوابهایی آشفته و کمکهای بیتا اما دیگه نه دلارامی توی شمال زندگی می کرد و نه نشونی ازش داشت. وقتی امیر بهش گفت که دلارام رو پیدا کرده بعد از مدت ها لبخند رو روی لبان آرشام دید. نگاهش برق می زد. برق امید اما با حرف آخر دکتر اون نگاه خاموش شد. اینکه فرصتی نیست.
وقتی رفت وسایل سفره ی عقد رو گرفت چشمش به اون دو تا قلب قرمز اکلیلی افتاد نمی خواست اونا رو بخره حتی قصد شم نداشت. اما .... وقتی دلارام رو توی اتاق دید حس از تنش رفت لرزی توی وجودش افتاد که قلب بیمارشم همراه جسمش لرزوند. به اون دو تا قلب عطر یاس زد. همون عطری که به راز بود بین خودش و دلارام