پارت نمیدونم چندم

از دید ساتورو بعد از توضیحات خواهر و برادرش
بعدش فقط رفتم توی توکیو بگردم.
مقصدم مشخص نبود.
قطعا نبود. فقط میخواستم یکم فکر کنم.
اگه... اونا تناسخ پیدا نکرده بودند،ساکیکو و یوتو چجوری بودند؟
شاید ساکیکو یکم محتاط تر بود و یوتو... یکم اجتماعی تر.
چرا دارم اینجوری بهش فکر میکنم که اونا بدن های خواهر و برادرم رو دزدیدن...؟
نه! نه! ساتورو خودتو جمع کن.! ساکیکو و یوتو گوجو توی داستان اصلی نبودند!
پس اگه اونا تناسخ پیدا نکرده بودند،در کل خواهر و برادر نداشتم.
خودتو جمع کنن.
ولی فکر کنم قراره خیلی سرش با خودم کلنجار برم...

دید یوتو

درکش میکنم. بالاخره منو نیکا، بدن های خواهر و برادرش رو دزدیدیم.
ساکیکو :رقت انگیز هستیم نه؟
من :هه. فکر کنم.
دستمو گذاشتم روی شونش و همون موقع، آینده نشون داده شد.
خیلی واضح بود.
نه! نباید اینجوری بشه.
افتادم
ساکیکو :یوتو؟!
دیگه نه میدیدمش نه صداشو می‌شنیدم
بیهوش شدم.
وقتی بیهوش بودم، یه جایی شبیه خلأ بودم (شبیه فن فیک رین شد 😂)
من :اوه. چه خبر از روح سرگردان ما؟
خطاب به کسی که روبروم بود گفتم. یه دخترک قد کوتاه با موهای بلوند و چشم های سبز.موریتا آمانه
امانه :خفه شو
برعکس همیشه، البته همیشه که نه، تو پر و واقعی به نظر میومد. نه شبیه یک روح.
امانه :ترجیح میدم بهم بگی کسی که بین دنیای زنده ها و مرده های گیر کرده نه یه روح
آره اون میتونه ذهنمو بخونه.
اون سه ساله که مرده. وقتی 12 سالمون بود.
منو ساکیکو از کلاس اول با امانه بودیم (تو پارت دوم یادتونه که یوتو نشست پیش به بنده خدایی به نام امانه؟ این همونه)
خب ،من از کلاس چهارم اونو دوست داشتم.
البته کلاس ششم مرد.
امانه :اگه میخوای نجاتش بدی باید جلوتو بگیرم.
من:یعنی میگی نجاتش ندم ؟!
امانه :یا اون، یا بقیه. انتخاب با خودته حاضری یک نفر رو نجات ندی تا میلیون ها ادم رو توی ژاپن نجات بدی؟
من :اون... فرق داره...
امانه :میدونم ساکیکو خواهرته. 28 ساله که باهاشی.13 سال زندگی قبلی، 15 سال الان.ولی....من یه آدم عوضی نيستم ولی بقیه مهم ترن
من :میدونم... نباید احساسی تصمیم بگیرم.
امانه :متاسفم.
من :پس باید تسلیم بشم و بزارم اون بمیره ؟
امانه :متأسفانه.
من :..... ب...باشه. الان برم گردون.
امانه:باشه

و برگشتم به دنیای واقعی.
امانه توی خواب هام واقعی به نظر میاد ولی اینجا ،دقیقا شبیه روحه. محو هست.
شوکو سان اومد :اوه. بیدار شدی بچه جون.
توی درمونگاه بودم.
امانه رو نمی‌دید. عادی بود. 3 ساله باهامه ولی هیچکس نمی بینتش
شوکو سان :همیشه وقتی یه تصویر خیلی عجیب یا واضح میبینی اینجوری میشی. چی دیدی؟
لبخند زد
من :ساکیکو می میره
لبخندش بلافاصله میره
شوکو :چی؟ کی؟
من :نوامبر. تاریخ دقیق رو نمیدونم.
شوکو :میخوای نجاتش بدی ؟
من:دلم میخواد ولی... نه
شوکو :چرا.
من:یا ساکیکو یا مردم ژاپن. همشون. متاسفانه...
شوکو :مسخرست.
من :به هیچکس نگید ها
شوکو :حله کوچولو.

وقتی ساتورو سال اولی بود هر چند وقت یه بار مارو می‌برد پیش شوکو و گتو.
ساکیکو بیشتر با گتو صمیمی بود و من با شوکو

دیگر تمام. دیگه ایده ندارم
نظر سنجیه بود. هرچند دو نفر فقط بودند ولی ساکیکو انتخاب شد.
برای این بود که کیو بکشم
ها هاهاهاهااهاا😈