داستان :
.پارت 68
تمامی چشم ها به صحنه ی نمایشی وحشتناک و غمبار روبه رو میخ شده بودند. و لحظه ای نمیتوانستند. چشم از آن صحنه یا اتفاق روبه رویشان بردارند. آیدا که جزو دانش آموزان و کارورزان UA بود باید در نیروی پیشتیبانی این نبرد باشد تا حداقل آسیب را ببیند. این نبرد برای قهرمانان حرفه ای بود. ولی آن صحنه بی شک برای او بیش از حد وحشتناک و غیر قابل تحمل بود. اشک از چشمانش مثل رودی خروشان روی چهره ی خاک خرده اش فرو میریخت. این حجم از غم و ترس برای او غیر قابل انکار بود. و باعث میشد همانطور خشک شده و ترسیده سرجایش میخ کوب بماند و نتواند حرکت کند. قهرمانان همانطور که سعی میکردند مانع از فرو ریختن اشک هایشان شوند. و خشمشان را کنترل کنند شروع به دویدن کردند. دشمن آسیب دیده بود و این بهترین موقعیت برای تیم نجات بود. آنها به سرعت به سمت کاتسوکی رفتند. و او را تا جای ممکن از صحنه نبرد دور کردند و زمانی که مطمئن شدند مکانشان فعلا امن است شروع به برسی بدن کاتسوکی و امداد رسانی به او کردند، پزشک ها و تیم نجات در آن لحظه حیاطی تمام تلاش خود را برای نجات و پیشگیری از مرگ آن دانش آموز سال اولی میکردند. تا زمانی که آمبولانس ها به آنها برسد و موقعیت نزدیک شدن پیدا کنند.
اما همان لحظه که همه فکر میکردند شاید زمان بیشتری دارند یا حتی با فداکاری ایزوکو توانسته اند دشمن خود را شکست دهند. شیگاراکی یا همان وال فور وان از روی زمین بلند شد بدنش وضعیت افتضاحی داشت و واضح بود که آسیب بدنش حیاتی است و ترمیم آن کار مشکلی برای او خواهد بود. اما انگار قصد تسلیم شدن نداشت.. او روی دوپای خود ایستاد و نگاه مرگ بار و ترسناکی را مهمان قهرمان های روبه رویش کرد. آروم با قدم هایی شمرده به آنها نزدیک میشد.. و مقصد نگاهش فقط به روی سر قطع شده ایزوکو بود. پوزخندی زدی و همانطور که نزدیک میشد و بدنش را ترمیم میکرد. شروع به قهقه زدن کرد.
کوسه هایش را فعال کرد و شروع به ترکیب آنها با هم کرد. شکل وحشتناکی به خود گرفته بود. معلوم بود که به اخرای حد خود رسیده ولی انگار میخواست هرچیزی و هرکسی که آنجا حضور داشت را قتل عام کند. اما درست قبل از حمله اش مشتی سهمگین و قدرتمند. محکم به قفسه سینه اش برخورد کرد و اورا چند متر آن ور تر پرتاب کرد. لیمیلیون همانطور که اشک میریخت دستانش را مشت کرده بود. و ضجه هایش را سعی داشت در گلو خاموش کند. او میدوریا را دوست داشت از نظرش پسر شگفت انگیزی بود. عصبانی بود. از ضعف خودش عصبانی بود. مدتی طولانی از به ارث بردن وان فور ال نگذشته بود و او کنترل کاملی روی این قدرت نداشت. و این بزرگترین نقطه ضعف او در این مبارزه بود. فقط یک غفلت کوتاه او باعث مرگ یک نفر شده بود...
تمامی چشم ها به صحنه ی نمایشی وحشتناک و غمبار روبه رو میخ شده بودند. و لحظه ای نمیتوانستند. چشم از آن صحنه یا اتفاق روبه رویشان بردارند. آیدا که جزو دانش آموزان و کارورزان UA بود باید در نیروی پیشتیبانی این نبرد باشد تا حداقل آسیب را ببیند. این نبرد برای قهرمانان حرفه ای بود. ولی آن صحنه بی شک برای او بیش از حد وحشتناک و غیر قابل تحمل بود. اشک از چشمانش مثل رودی خروشان روی چهره ی خاک خرده اش فرو میریخت. این حجم از غم و ترس برای او غیر قابل انکار بود. و باعث میشد همانطور خشک شده و ترسیده سرجایش میخ کوب بماند و نتواند حرکت کند. قهرمانان همانطور که سعی میکردند مانع از فرو ریختن اشک هایشان شوند. و خشمشان را کنترل کنند شروع به دویدن کردند. دشمن آسیب دیده بود و این بهترین موقعیت برای تیم نجات بود. آنها به سرعت به سمت کاتسوکی رفتند. و او را تا جای ممکن از صحنه نبرد دور کردند و زمانی که مطمئن شدند مکانشان فعلا امن است شروع به برسی بدن کاتسوکی و امداد رسانی به او کردند، پزشک ها و تیم نجات در آن لحظه حیاطی تمام تلاش خود را برای نجات و پیشگیری از مرگ آن دانش آموز سال اولی میکردند. تا زمانی که آمبولانس ها به آنها برسد و موقعیت نزدیک شدن پیدا کنند.
اما همان لحظه که همه فکر میکردند شاید زمان بیشتری دارند یا حتی با فداکاری ایزوکو توانسته اند دشمن خود را شکست دهند. شیگاراکی یا همان وال فور وان از روی زمین بلند شد بدنش وضعیت افتضاحی داشت و واضح بود که آسیب بدنش حیاتی است و ترمیم آن کار مشکلی برای او خواهد بود. اما انگار قصد تسلیم شدن نداشت.. او روی دوپای خود ایستاد و نگاه مرگ بار و ترسناکی را مهمان قهرمان های روبه رویش کرد. آروم با قدم هایی شمرده به آنها نزدیک میشد.. و مقصد نگاهش فقط به روی سر قطع شده ایزوکو بود. پوزخندی زدی و همانطور که نزدیک میشد و بدنش را ترمیم میکرد. شروع به قهقه زدن کرد.
کوسه هایش را فعال کرد و شروع به ترکیب آنها با هم کرد. شکل وحشتناکی به خود گرفته بود. معلوم بود که به اخرای حد خود رسیده ولی انگار میخواست هرچیزی و هرکسی که آنجا حضور داشت را قتل عام کند. اما درست قبل از حمله اش مشتی سهمگین و قدرتمند. محکم به قفسه سینه اش برخورد کرد و اورا چند متر آن ور تر پرتاب کرد. لیمیلیون همانطور که اشک میریخت دستانش را مشت کرده بود. و ضجه هایش را سعی داشت در گلو خاموش کند. او میدوریا را دوست داشت از نظرش پسر شگفت انگیزی بود. عصبانی بود. از ضعف خودش عصبانی بود. مدتی طولانی از به ارث بردن وان فور ال نگذشته بود و او کنترل کاملی روی این قدرت نداشت. و این بزرگترین نقطه ضعف او در این مبارزه بود. فقط یک غفلت کوتاه او باعث مرگ یک نفر شده بود...
- ۱۱.۹k
- ۲۳ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط