رمان گناهکار قسمت نهم (770) بچه ها محدودیت زمانی هست در ویسگون و گرنه همرو یه جا می زاشتم

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار fereshteh27 کاربر انجمن نودهشتیا
کمه توی ضمیر ناخوداگاهم به دنبالش میگشتم که این جای خالی رو چی میتونه پر کنه؟ یا حتی کی؟! جز تصویر به دختر که چند شبی خواب و خوراکو ازم گرفته بود می فهمیدم با دیدنش اونم توی خواب نمی تونم بی خیالش بشم واسم به رویا بود که کم کم با دیدنش روی دیوار اتاقم به واقعیت تبدیل شد تا اون موقع حتی نمی دونستم میتونم نقاشی کنم ولی به روز بی اراده این کار رو کردم. اول روی کاغذ وقتی به خودم اومدم که چشمام با دو تا چشم خندون و شیطون روی کاغذ گره خورد مات اون به جفت چشم شدم، جوری که دقت نکردم من نقاشی بلدم اون تصویر رو روی دیوار پیاده کردم تازگی از امیر گیتار زدن رو یاد گرفته بودم و هر وقت می خواستم تمرین کنم جلوی تصویر اون دختر مینشستم و تا زمانی که زل نمی زدم توی چشماش دستای سرد و لرزونم روی سیمهای گیتار کشیده نمی شد. به سیگار روی آورده بودم اگه نمی کشیدم انگار یه چیزی گم کرده باشم همون طور سرگردون دور خودم می چرخیدم و عصبی می شدم بیتا دختر خاله ی امیر دختر شاد و شیطونی بود نمی دونم چرا ولی اون موقع که توی فراموشی بودم شیطنتاش منو عجیب یاد یه نفر مینداخت. یکی که باهاش غریبه نبودم به خاطر همین ناخوداگاه می رفتم توی خودم و از اون جمع دوستانه فاصله می گرفتم.
بیتا و استادش آقای رحیمی توی بهبودیم خیلی کمک کردن هر خوابی که میدیدم حتی اونایی که بیش از اندازه شبیه به واقعیت بود رو با دکتر در میون میداشتم تموم تلاشم روی این بود که هر چه زودتر حافظم رو به دست بیارم. سعیدی می گفت قبلا ازدواج کردم و من می گفتم امکان نداره میگفت نمی دونه اون دختر کجاست و من هر شب و هر روز به این فکر میکردم که اون دختر کیه؟ اونو به تصویر روی دیوار ربط می دادم و همین تصویر کمک کرد حافظم رو به دست بیارم تو توی خوابم بودی توی تموم اتفاقات زندگیم و دیدن همین صحنه ها و حوادث کم کم حقایق رو پیش روم پر رنگ کرد. اون زمان که تحت نظر پزشک بودم تازه ناراحتی قلبی پیدا کرده بودم و از اون جهت هم به اصرار امیر و بیتا تحت درمان قرار گرفتم ولی وقتی حافظم رو به دست آوردم و دیدم نیستی دیدم رفتی دیدم که دیگه ، نمی تونم پیدات کنم و بدتر از همه اینکه دستم به هیچ جایند نبود حتی پلیس دیدم و شکستم گفتم دیگه این زندگی رو نمی خوام. دکتر گفت سیگار کشیدن بیش از اندازم و شوکی که بهم وارد شده بیماری قلییم رو تحت شعاع قرار داده و این نشونه ی خوبی نیست. حتی وقتی جواب آزمایش رو دیدم و از زبون دکتر شنیدم که بیماریم توی چه مرحله ایه هیچ حسی بهم دست نداد. اینکه شانس زنده موندم کمه اون موقع آرزو کردم قبل از مرگم فقط به بار تو رو ببینم سیگارم رو کم کرده بودم تا بیشتر زنده بمونم اونم به خاطر دیدن دوباره ی تو که این شانسو به خودم بدم هر چند گناهکار بودم لایق زندگی نبودم خودمو داشتم مجازات میکردم به خاطر تموم اون کارهایی که انجام دادم لایق این عذاب کشیدن ها بودم به خاطر همین به زندگیم فکر نمی کردم وقتی پیدات کردم که تو شدی همه ی زندگیم ولی دیگه دیر شده بود دیگه زمانی واسه موندن نداشتم.
به پهلو دراز کشیدم نگاهمون توی چشمای هم بود. اون گرفته و من تشنه ی جملاتی که به زبون می آورد.
خواستم تو رو از خودم دور کنم و به زندگی و خوشبختی نزدیک ولی نمی دونستم دوباره دارم راه رو اشتباه می رم و این مسیر اونی نیست که میخواستم هر کاری میکردم جلوی خودمو بگیرم حساسیتا مو نشون ندم و به فرهاد بی توجه باشم می دیدم نمی شه نمی تونم اینکه بدونی داری عذاب میکشی و بازم خودت و به سمت آتیش سوق بدی خیلی سخته مثل توی هر ثانیه هزار بار چون دادنه.
اخماش رفت توی هم دستمو گرفت.
اون روز که فرهاد دستو گرفت و گفت با هم نامزدین پامو آوردم بالا تا بیام سمستون و بگیرمش زیر باد مشت و لگد و بزنم توی دهنش و بگم خفه شو بی همه چیز که نگاهتو محو زندگی من کردی اون چشمایی که عاشقانه زل زده بود به تو رو میخواستم با همین دستام در