نه برای یک هفته‌ی معمولی،

نه برای یک هفته‌ی معمولی،
بلکه برای یک تحول الهی…
برای نزول برکت‌هایی که از جنس آسمان‌اند،
نه زمین.
این هفته را با دستان خالی شروع می‌کنم
اما با قلبی پر از یقین…
یقین به تو، به وعده‌هایت،
به این‌که اگر تو بخواهی،
در یک لحظه،
قفل سال‌ها باز می‌شود.
ای رزاق مهربان…
رزقی که برایم مقدر کرده‌ای،
برسانش.
راهی که چیده‌ای،
مقابلم بگشا.
و گره‌ای که در زندگی‌ام هست،
هرچند کور، هرچند پنهان…
با دستان مهربان خودت بازش کن،
آرام، عمیق، و بی‌درد…
همان‌طور که فقط تو بلدی.
من ایمان دارم که تو بهتر از من می‌دانی،
چه وقت، چه چیز، از چه راهی باید برسد…
پس دل می‌سپارم و تسلیم می‌شوم.
و از تهِ جانم می‌گویم:
این هفته، هفته‌ی من است…
چون من، کانال رزق آسمانی‌ام را باز کرده‌ام.
جاری کن…
بی‌منت، بی‌تأخیر، بی‌حد و مرز…
همان رزقی را که فقط تو بلدی از غیب برسانی.
آمین