*** ناله هایِ مرغِ عشق ***

*** ناله هایِ مرغِ عشق ***

مرغِ عشق و در قفس زندانی ام .
بهرِ آب و دانه ای قربانی ام .

دور کن , تاوانِ این تحقیر را .
شوقِ پروازی بده ارزانی ام .

در سه فصل از این جهانِ بی وفا .
از اسارت بودنم. , پروا نی ام .

چون بهاری را نمی بینم به خود .
زین سبب گریان و هم نالانی ام .

من به عمرِ خود ندیدم , باغ و راغ.
دائمآ در بی سر و سامانی ام .

مانده ام در کُنجِ شومِ این قفس .
با دل و با دیده ی بارانی ام .

من ندانم معنیِ پرواز چیست .
پس کجاست آن شهره ی کیهانی ام.

چون که دارم قامتی خوش خطّ و خال .
اینچنین در دامها زندانی ام .

تا به کِی از این قفس به آن قفس .
طی شود این عمرِ پوچ و فانی ام .

ای عظیم آزاد کن من را , زِ دام .
تا ببینی جلوه ی عرفانی ام .
+++++++++++++++++++++++++++++
شاعر = عبدالعظیم عربی از سربندر
و بندر ماهشهر