بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
وَ العادِیاتِ ضَبحَاً - قسم به نیروهای زنده و نَفَس زننده! (سوره عادیات آیه 1)
در این سوره نیز یکبار میتوانی به طور مجازی عادیات را به اسب و یا حیوانی دیگر تعبیر کنی و از سوره یک فضای جنگی بسازی، و باری میتوانی به عمق معنا روی و حکایتی لطیف و کاربردی از سلوک دریافت کنی. اصل لغت عادیات، نه اسب است و نه حیوانی دگر. آنگونه تعابیر، مجازی است. لذا ما بی آنکه این واژه و واژه های بعدی آیات را به موجودات حیوانی تشبیه کنیم، از آن به طور عام به نیروهای زنده و اقدام کننده درون تعبیر کرده ایم تا باعث برون فکنی مان نگردد و از خودمان دورمان نکند. زیرا درون آدمی، عالَمی کبیر سِرشته اند و هر دم نیروهای بسیار دست اندر کارند. پس بگذار یکراست به سراغ اصل مطلب روم و نگاه قلبی ام را با ترجمه ای از جنس دگر تقدیم تان گردانم :
قسم به نیروهای زنده و نفس زننده .
قسم به نیروهای برانگیزنده آتش شوق .
قسم به نیروهای واصِل به نور صبح .
آنگاه که غبار تیره نفس را بپراکنند.
و به تمامی آن را به مهار خویش در آورند.
که انسان دربرابر نعمتهای پروردگارش ناسپاس است.
و خودش بر این معنا گواه است.
زیرا او بشدت عاشق مال است.
آیا نمی داند آنگاه که آنچه در گورهاست زنده گردد.
و آنچه در سینه هاست بر مَلا شود؛
بی شک پروردگارشان در آن روز از همه چیزشان با خبر است؟!
می بینی؟! نگاه که تغییر کند، این سوره به وضوح بیانگر کارزار با نفس امّاره است. یک اتفاق درونی که خود صفحه ای گسترده از یک سلوک تمام است.