میخوان آدما کنارت باشن اما تو همه راهارو تک میری

میخوان آدما کنارت باشن اما تو همه راهارو تک میری
همه ام اینو میدونن تو اینکه مشتی هستی شکی نیست
فقط از همه بریدی گوشه دل از همصداها کندی
هیچ
به چشای خودتم نداری اعتماد
از نگاه ها ترسیدی
میگه فهمیدم چی هرکی نزدیکم میچرخید از جیبم میکند و
وقتی سختی تسلیمم میکرد میخندید میگفت تسلیت میگم
سر مسیرش و کج میکرد
پر میزد
دور میشد از پیشم
در میرفت
تو جنگی با خودت اعصاب و روح و فکر و میکنیش چکی
نداری حوصلش و زندگی رو میکنیش سگی
تکراری روزا اجباری
شب به شب صبح به صبح آتیش میکنی
دور دور ِ دور ِ خودت پشت ِ رول
نداره هیچ چی تازگی
روزا میگذره یکی یکی
نمیدونی تهش کجا میرسی؟!
قراره پیرشی پای ِ کی؟!
تو خودت غرقی
میزنی تو لجن هرزگاهی دست و پا
یه روح ِ آروم و آسمون ِ آبی طلب داری از خدا
میگذره وقت سخت ِ سخت
خاطره ها تلخ ِ تلخ
نیست خیالت تخت ِ تخت
دود میکنی نخ به نخ
خشک ِ خشک ِ چشمه
حتی نمیتونه بریزه اشک
دوست داری زود راهو بری
برسی 
نگاهت ببینه تهشو