مادرم...مادرم....مادرم.....

مادرم...مادرم....مادرم.....

بزرگ شديم و فهميديم كه دارو آبميوه نبود ...

بزرگ شديم ... و فهميديم بابابزرگ همونطوری که مادر گفته بود هيچوقت برنمیگرده...

بزرگ شديم ... و فهميديم چيزهايي ترسناك تر از تاريكي هم هست ...

بزرگ شديم ... به اندازه اي كه فهميديم پشت هرخنده مادرم هزار گريه بود .. و پشت هر قدرت پدرم يك بيماري پنهون بود ...

بزرگ شديم ... و فهمیدیم كه مشكلاتمون ديگه با یه شكلات،یه لباس يا یه كيف حل نمي شه ...

بزرگ شديم ... و فهميديم كه اين تنها ما نبوديم كه بزرگ شديم، والدين ماهم همراه با ما بزرگ شدن ، و چيزي نمونده كه برن
وشایدم رفتن...

خيلي بزرگ شديم ...
فهميديم سخت گيري مادرم عشقش بود،
غضبش عشق بود....تنبيه اش عشق بود....

عجب دنيايي ...عجيب تر از دنيا چيه....
چه كوتاست عمرمون....اما چقدر زیاده دردمون...

معذرت ميخوام...فيثاغورس
مادر من سخت ترين معادلات است!

معذرت ميخوام ....نيوتن
راز جاذبه مادر من است!

معذرت ميخوام .....أديسون
مادر من اولين چراغ زندگي من است!

معذرت ميخوام.... أفلاطون
چراكه اين مادر من است كه شهر فاضله قلب من است

معذرت ميخوام... روميو
چرا كه همه راه ها به عشق مادر من ختم مي شود!

معذرت ميخوام ....ژولييت
چرا كه مادرم عشق من است!

از همه معذرت ميخوام ؛
چرا كه هر چقدر دوستتان داشته باشم،هرگز و هيچگاه آن گونه كه مادرم را دوست داشتم دوستتان نخواهم داشت ، او زني است كه وجودش ديگر هيچ گاه تكرار نخواهد شد ...
ممنونم مادرم از اينكه مادر منی....