چند پارتی مافیایی
دوستان این رو من به کمک چت جی پی تی نوشتم و نمیدونم خوبه یا نه اعضای اسکیز توش نیستن و اتفاقات تو ایتالیا میوفته اگه خوشتون اومد پارت های بعد هم میزارم
**فصل اول: سایه در کوچه پس کوچهها**
شهر "وِرویاتو" در ایتالیا، شهری بود که نامش با غروب خورشید گره خورده بود. نه به خاطر زیباییهای تاریخیاش، بلکه به خاطر سایههای بلند و ترسناکی که خانوادههای مافیایی بر کوچهها و قلب مردمش میانداختند. در میان این تاریکی، خانهای کوچک و محقر در یکی از همین کوچهها، پناهگاه "ا/ت" بود. دختری با چشمانی که وسعت آسمان را در خود داشت و دستی که با ظرافت روی کلیدهای پیانو میرقصید یا قلممو را بر بوم نقاشی به حرکت درمیآورد. ا/ت، در دنیای رنگها و نتهای موسیقی، پناهگاهی امن برای روح حساسش ساخته بود؛ پناهگاهی که دیوارهای شهر پر از مافیا، هیچوقت نتوانسته بود آن را کاملاً تصاحب کند.
امشب اما، آسمان ورویاتو دلگیرتر از همیشه بود. ابرها، گویی خبر از اتفاقی شوم داشتند، چهرهی ماه را پوشانده بودند. ا/ت پشت پیانوی قدیمیاش نشسته بود و ملودی غمانگیزی را مینواخت؛ ملودیای که انگار پژواک تنهایی و آرزوهای سرکوبشدهاش بود. ناگهان، صدای خشدار و مرموزی از بیرون پنجره به گوش رسید. صدای پا. نه صدای عبور رهگذران عادی، بلکه گامهایی سنگین و منظم که هدف مشخصی را دنبال میکردند. قلب ا/ت شروع به لرزیدن کرد. او میدانست که در این شهر، گامهای سنگین در شب، اغلب خبر از حضوری ناخوشایند میدهند.
قبل از اینکه بتواند عکسالعملی نشان دهد، صدای شکستن قفل در، سکوت شب را درید. سایههایی بلند و هیکلمند، همراه با مردی که در مرکز آنها قرار داشت، وارد خانه شدند. مرد، "جان"، رهبر بیچون و چرای مافیای ورویاتو بود. چهرهاش، که با خطوطی عمیق و نگاهی سرد حکاکی شده بود، هیچ رحمی را به نمایش نمیگذاشت. او برای دستگیری فردی دیگر آمده بود، اما چشمش به ا/ت افتاد که همچون گنجی گمشده در میان تاریکی خانه، پشت پیانو مات و مبهوت ایستاده بود.
جان که عادت داشت در این قبیل عملیاتها، بیرحم و قاطع باشد، در یک لحظه، تمام تمرکزش را روی ا/ت گذاشت. چشمهای درشت و پر از وحشت او، رنگهای آرامشبخش لباسش، و انگشتان ظریفی که هنوز روی کلاویههای سرد پیانو قرار داشتند، چیزی در درون جان را لرزاند. این اولین بار نبود که زیبایی میدید، اما این زیبایی، آمیخته با معصومیتی بود که در وجود هیچکس دیگری در دنیای خشن او یافت نمیشد. گویی نوری از گذشتهای دور، در آن لحظه در دل جان تابید.
"تو..." صدایش، که معمولاً چون پتکی بر سر دشمنان فرود میآمد، این بار با لحنی متفاوت، پرسشگر و کمی نرمتر، در فضا پیچید. "تو کی هستی؟"
ا/ت، که هنوز قادر به تکلم نبود، فقط به او خیره شده بود. جان قدمی به جلو برداشت. نگهبانانش آمادهی اجرای دستور بودند، اما جان با حرکتی دست، آنها را متوقف کرد. او به سمت ا/ت رفت، نه با خشونت، بلکه با کنجکاوی. نگاهش، که معمولاً هر کسی را به بند میکشید، اکنون در عمق چشمهای ا/ت گم شده بود. او آمده بود تا سایه بیندازد، اما گویی نور وجود ا/ت، سایهی خودش را بر جان انداخته بود.
این شروعی بود برای داستانی که قرار بود از دل تاریکی، شکوفا شود. داستانی از عشقی ممنوعه و خطرناک، در شهری که تنها قانونش، قانون مافیا بود.
ـــــــــ
خوب اومید وارم دوسش داشته باشید و اینم بگم تو دو پارت اول یکم بد شده ولی پارت های اخر خوبه
**فصل اول: سایه در کوچه پس کوچهها**
شهر "وِرویاتو" در ایتالیا، شهری بود که نامش با غروب خورشید گره خورده بود. نه به خاطر زیباییهای تاریخیاش، بلکه به خاطر سایههای بلند و ترسناکی که خانوادههای مافیایی بر کوچهها و قلب مردمش میانداختند. در میان این تاریکی، خانهای کوچک و محقر در یکی از همین کوچهها، پناهگاه "ا/ت" بود. دختری با چشمانی که وسعت آسمان را در خود داشت و دستی که با ظرافت روی کلیدهای پیانو میرقصید یا قلممو را بر بوم نقاشی به حرکت درمیآورد. ا/ت، در دنیای رنگها و نتهای موسیقی، پناهگاهی امن برای روح حساسش ساخته بود؛ پناهگاهی که دیوارهای شهر پر از مافیا، هیچوقت نتوانسته بود آن را کاملاً تصاحب کند.
امشب اما، آسمان ورویاتو دلگیرتر از همیشه بود. ابرها، گویی خبر از اتفاقی شوم داشتند، چهرهی ماه را پوشانده بودند. ا/ت پشت پیانوی قدیمیاش نشسته بود و ملودی غمانگیزی را مینواخت؛ ملودیای که انگار پژواک تنهایی و آرزوهای سرکوبشدهاش بود. ناگهان، صدای خشدار و مرموزی از بیرون پنجره به گوش رسید. صدای پا. نه صدای عبور رهگذران عادی، بلکه گامهایی سنگین و منظم که هدف مشخصی را دنبال میکردند. قلب ا/ت شروع به لرزیدن کرد. او میدانست که در این شهر، گامهای سنگین در شب، اغلب خبر از حضوری ناخوشایند میدهند.
قبل از اینکه بتواند عکسالعملی نشان دهد، صدای شکستن قفل در، سکوت شب را درید. سایههایی بلند و هیکلمند، همراه با مردی که در مرکز آنها قرار داشت، وارد خانه شدند. مرد، "جان"، رهبر بیچون و چرای مافیای ورویاتو بود. چهرهاش، که با خطوطی عمیق و نگاهی سرد حکاکی شده بود، هیچ رحمی را به نمایش نمیگذاشت. او برای دستگیری فردی دیگر آمده بود، اما چشمش به ا/ت افتاد که همچون گنجی گمشده در میان تاریکی خانه، پشت پیانو مات و مبهوت ایستاده بود.
جان که عادت داشت در این قبیل عملیاتها، بیرحم و قاطع باشد، در یک لحظه، تمام تمرکزش را روی ا/ت گذاشت. چشمهای درشت و پر از وحشت او، رنگهای آرامشبخش لباسش، و انگشتان ظریفی که هنوز روی کلاویههای سرد پیانو قرار داشتند، چیزی در درون جان را لرزاند. این اولین بار نبود که زیبایی میدید، اما این زیبایی، آمیخته با معصومیتی بود که در وجود هیچکس دیگری در دنیای خشن او یافت نمیشد. گویی نوری از گذشتهای دور، در آن لحظه در دل جان تابید.
"تو..." صدایش، که معمولاً چون پتکی بر سر دشمنان فرود میآمد، این بار با لحنی متفاوت، پرسشگر و کمی نرمتر، در فضا پیچید. "تو کی هستی؟"
ا/ت، که هنوز قادر به تکلم نبود، فقط به او خیره شده بود. جان قدمی به جلو برداشت. نگهبانانش آمادهی اجرای دستور بودند، اما جان با حرکتی دست، آنها را متوقف کرد. او به سمت ا/ت رفت، نه با خشونت، بلکه با کنجکاوی. نگاهش، که معمولاً هر کسی را به بند میکشید، اکنون در عمق چشمهای ا/ت گم شده بود. او آمده بود تا سایه بیندازد، اما گویی نور وجود ا/ت، سایهی خودش را بر جان انداخته بود.
این شروعی بود برای داستانی که قرار بود از دل تاریکی، شکوفا شود. داستانی از عشقی ممنوعه و خطرناک، در شهری که تنها قانونش، قانون مافیا بود.
ـــــــــ
خوب اومید وارم دوسش داشته باشید و اینم بگم تو دو پارت اول یکم بد شده ولی پارت های اخر خوبه
- ۱۴.۶k
- ۲۱ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط