قتل در هواپیما پارت ۲
صداهای مبهم.تنها چیزی که متوجه وجودش میشدم.همه جا تاریک بود.حس معلق بودن بین زمین و آسمون.حس بودن یک چیز لطیف روی پلکام.
بین سیاهی و تاریکی نقطه ی نوری دیده میشد.
یه دفعه مواد مایع سردی روم ریخته شد.کم کم هوشیاریمو به دست آوردم و متوجه اطرافم شدم.
چشمامو باز کردم اما بازم همه جا سیاه بود.
+:لعنتیا.ولم کنین*( * یعنی داد زدن)
&:هیس خانوم کوچولو.تقلا نکن فایده ای نداره.
+:تو کی هستی احمق؟*
&:به زودی میفهمی
&:بازش کنین
وزن کم طناب ها از روی مچ دستام برداشته شد.گرهی که باعث شده بود سرم درد بگیره،شل شد و در نهایت پارچه از جلوی چشمام کنار رفت و تونستم اون مرد رو ببینم.
+:ازم چی می خواین؟
&:می خوام؟این واژه ی درستی نیست کوچولو.من می خوام بهت کمک کنم!
+:برو سر اصل مطلب
&: ما می خوایم تو برای شرکت ما کار کنی.شرکت آی اس تی.
+:آی اس تی!خب به من چه نیازی دارین؟
&:ما شرکت ضد تروریستی هستیم و داریم روی پرونده ی مفقود شدن هواپیمای ۵۶۴ تحقیق می کنیم.
+:خب...
&:طبق اطلاعات به دست اومده،این جنایت کاره باند ام آی اس با همکاریه آی اس آی اس(داعش)هست.
+:خب من این وسط چی کار کنم؟
&:معمور های ما شناسایی شدن و ما به کسی نیاز داریم که ناشناخته باشه.کسی که کینه و انتقام توی وجودش باشه و به این فکر افتادیم که شمارو برای این ماموریت انتخاب کنیم تا هم این جنایتکار هارو دستگیر و هم انتقام مادربزرگتون رو بگیرین.
خنده ای سر دادم.
+:جوک بامزه ای بود!
&:من باهاتون جدی صحبت کردم خانوم لی.
جدی بهش نگاه کردم.
+:واقعا فکر می کنین من میتونم از پس این ماموریت خطرناک بربیام؟من هیچ کاری بلد نیستم که به درد ماموریت شما بخوره.
&:بهتون یاد میدیم.
+:ولی من نمی خوام برم مگه جونمو از سر راه آوردم؟
به سمتم اومد و جلوم بایستاد.خم شد رو صورتم و با لحن تحدید آمیزی لب زد.
&:تو چهره ی من رو دیدی و از تمام اطلاعات باخبری.ما نمیتونیم بزاریم برین!دو راه دارین.یا قبول می کنین یا میمیرن!
+:شما حق ندارین منو بکشین*
صاف ایستاد و به سمت در رفت.
&:۳۰ دقیقه ی دیگه میام تا جوابتو بشنوم.امیدوارم قبول کنی تا اتفاق بدی نیوفته.
درو باز کرد و از اتاق خارج شد.صدای چرخیدن قفل در رو شنیدم ولی اهمیتی ندادم.
۳۰ دقیقه خیلی کمه برای تصمیم به این مهمی.باید با دقت تصمیم بگیرم.
اگه قبول کنم میرم به ماموریت و شاید بمیرم شایدم نمیرم ولی اگه قبول نکنم حتما میمیرم.راه دیگه ای ندارم.یا قبول میکنم یا میمیرم.پس باید قبول کنم.امیدوارم تصمیمه درستو انتخاب کرده باشم.
یه دفعه در باز شد و اون مرد وارد اتاق شد.
چقدر زود گذشت ۳۰ دقیقه.مرد به سمت صندلی پشت میز رفت و روش نشست.دستاشو روی میز گذاشت و انگشتاشو به هم گره زد.
&:خب میشنوم
تردید دارم.بگم یا نگم.
نفس عمیقی کشیدم.
+:ق..قبوله
لبخندی زد.
&:انتخاب درستی کردین خانوم لی.خب بهتره عجله کنیم.وقتی برای تلف کردن نداریم......
بین سیاهی و تاریکی نقطه ی نوری دیده میشد.
یه دفعه مواد مایع سردی روم ریخته شد.کم کم هوشیاریمو به دست آوردم و متوجه اطرافم شدم.
چشمامو باز کردم اما بازم همه جا سیاه بود.
+:لعنتیا.ولم کنین*( * یعنی داد زدن)
&:هیس خانوم کوچولو.تقلا نکن فایده ای نداره.
+:تو کی هستی احمق؟*
&:به زودی میفهمی
&:بازش کنین
وزن کم طناب ها از روی مچ دستام برداشته شد.گرهی که باعث شده بود سرم درد بگیره،شل شد و در نهایت پارچه از جلوی چشمام کنار رفت و تونستم اون مرد رو ببینم.
+:ازم چی می خواین؟
&:می خوام؟این واژه ی درستی نیست کوچولو.من می خوام بهت کمک کنم!
+:برو سر اصل مطلب
&: ما می خوایم تو برای شرکت ما کار کنی.شرکت آی اس تی.
+:آی اس تی!خب به من چه نیازی دارین؟
&:ما شرکت ضد تروریستی هستیم و داریم روی پرونده ی مفقود شدن هواپیمای ۵۶۴ تحقیق می کنیم.
+:خب...
&:طبق اطلاعات به دست اومده،این جنایت کاره باند ام آی اس با همکاریه آی اس آی اس(داعش)هست.
+:خب من این وسط چی کار کنم؟
&:معمور های ما شناسایی شدن و ما به کسی نیاز داریم که ناشناخته باشه.کسی که کینه و انتقام توی وجودش باشه و به این فکر افتادیم که شمارو برای این ماموریت انتخاب کنیم تا هم این جنایتکار هارو دستگیر و هم انتقام مادربزرگتون رو بگیرین.
خنده ای سر دادم.
+:جوک بامزه ای بود!
&:من باهاتون جدی صحبت کردم خانوم لی.
جدی بهش نگاه کردم.
+:واقعا فکر می کنین من میتونم از پس این ماموریت خطرناک بربیام؟من هیچ کاری بلد نیستم که به درد ماموریت شما بخوره.
&:بهتون یاد میدیم.
+:ولی من نمی خوام برم مگه جونمو از سر راه آوردم؟
به سمتم اومد و جلوم بایستاد.خم شد رو صورتم و با لحن تحدید آمیزی لب زد.
&:تو چهره ی من رو دیدی و از تمام اطلاعات باخبری.ما نمیتونیم بزاریم برین!دو راه دارین.یا قبول می کنین یا میمیرن!
+:شما حق ندارین منو بکشین*
صاف ایستاد و به سمت در رفت.
&:۳۰ دقیقه ی دیگه میام تا جوابتو بشنوم.امیدوارم قبول کنی تا اتفاق بدی نیوفته.
درو باز کرد و از اتاق خارج شد.صدای چرخیدن قفل در رو شنیدم ولی اهمیتی ندادم.
۳۰ دقیقه خیلی کمه برای تصمیم به این مهمی.باید با دقت تصمیم بگیرم.
اگه قبول کنم میرم به ماموریت و شاید بمیرم شایدم نمیرم ولی اگه قبول نکنم حتما میمیرم.راه دیگه ای ندارم.یا قبول میکنم یا میمیرم.پس باید قبول کنم.امیدوارم تصمیمه درستو انتخاب کرده باشم.
یه دفعه در باز شد و اون مرد وارد اتاق شد.
چقدر زود گذشت ۳۰ دقیقه.مرد به سمت صندلی پشت میز رفت و روش نشست.دستاشو روی میز گذاشت و انگشتاشو به هم گره زد.
&:خب میشنوم
تردید دارم.بگم یا نگم.
نفس عمیقی کشیدم.
+:ق..قبوله
لبخندی زد.
&:انتخاب درستی کردین خانوم لی.خب بهتره عجله کنیم.وقتی برای تلف کردن نداریم......
- ۳.۵k
- ۲۳ تیر ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط