^فیک جونگکوک^(پارت۵)
______________
"تا کی میخوای همینطوری بهم زل بزنی!"
با جملهای که گفت فهمیدم چند دقیقست بهش خیره شدم!
انگار با پتک کوبید توی مغزم...
کمی دستپاچه شدم و گفتم:"من...من...زل نزدم."
خودمم میدونستم دارم دروغ میگم!زل چیه؟من...من رسما محوش شده بودم!
هرچی سعی میکردم نگاهمو از چشمای تیلهایش بگیرم،بیشتر جذبم میکرد.انگشتامو به هم گره زدم،سرمو پایین انداختم و اروم گفتم:"من برای چی اینجام؟"
بین ابروهاش اخم کمرنگی پیدا شد؛هرچند دووم زیادی نداشت...اما از دیدم پنهون نموند.
دستشو روی میز کوبوند که باعث شد واسهٔ لحظهای بترسم و ریشه افکارم از هم جدا بشه.
"یعنی نمیدونی؟!"
انتظار داره من بدونم مثلا؟!سر صبحی ادماشو میفرسته منو بیارن اینجا و انتظار داره من همه چیو بدونم؟!
تنها چیزی که میدونم اینه که...من توسط بابام ترک شدم.
شاید...شاید از اینکه من الان پیشش نیستم خوشحاله و بالاخره به خواستهٔ همیشگیش رسیده!
"چرا باید بدونم؟!"
از جاش بلند شد و صندلی چرخدارشو عقب برد که صداش توی اتاق اکو شد...
با قدمای منظم درحالی که حتی یه لحظه چشماشو ازم نمیگرفت،به سمتم اومد.
انگار با هرقدمش روی قلبم پا میذاشت...با هرقدم استرسم بیشتر میشد.
الان دقیقا روبروم بود.خیلی نزدیک.
اونقدری نزدیک که با نفسای عصبیش گونههامو قلقلک میداد...یکم که دقت کردم،رگ گردنش بیرون زده بود.
همه نشونهها حاکی این بود که عصبیه.اما از چی؟
الان ممکنه بزنه تو گوشم؟یا اونقدری بزنتم که صدام در نیاد؟
انگشت اشارشو بالا اورد و زمزمه کرد:
"تو...تو دلیل بدبختی منی!"
من؟تقصیر من چیه؟انگار من قمار کردم و اونو بردم!
خب خودت خواستی!میتونستی اصلا قبول نکنی!
"من...من چیکارم؟!"
خندهٔ عصبیشو که بیشتر مثل نفس کشیدن بود؛روی گونههام رها کرد.بعد دوباره توی چشمام نگاه کرد و اروم جوری که اگه نزدیکش نبودم صداشو نمیشنیدم،نجوا کرد:
"پررو هم که هستی!"
نزدیک بودنش بهم اذیتم میکرد...خودم یکم عقب تر رفتم و دست به سینه گفتم:
"معلومه!"
تا اومد چیزی بگه که میدونستم واسم گرون تموم میشه،در باز شد و صدای یکی توی اتاق پیچید.
"اقا!پدرتون اومدن و میخوان شمارو ببینن!"
نگاهی بهم انداخت؛ازم فاصله گرفت و عصبی لب زد:
"یادت ندادن در بزنی؟"
اون اقاهه سرشو پایین انداخت و گفت:
"عذر میخوام اقا!"
"برو من الان میام."
اون اقاهه رفت و من موندم با کابوس زندگیم.
نیم نگاهی بهم انداخت و حس کردم خواست چیزی بگه.
اما بدون هیچ حرفی از اتاق خارج شد.
__________
ادامه دارد...
کامنتتتت؟
"تا کی میخوای همینطوری بهم زل بزنی!"
با جملهای که گفت فهمیدم چند دقیقست بهش خیره شدم!
انگار با پتک کوبید توی مغزم...
کمی دستپاچه شدم و گفتم:"من...من...زل نزدم."
خودمم میدونستم دارم دروغ میگم!زل چیه؟من...من رسما محوش شده بودم!
هرچی سعی میکردم نگاهمو از چشمای تیلهایش بگیرم،بیشتر جذبم میکرد.انگشتامو به هم گره زدم،سرمو پایین انداختم و اروم گفتم:"من برای چی اینجام؟"
بین ابروهاش اخم کمرنگی پیدا شد؛هرچند دووم زیادی نداشت...اما از دیدم پنهون نموند.
دستشو روی میز کوبوند که باعث شد واسهٔ لحظهای بترسم و ریشه افکارم از هم جدا بشه.
"یعنی نمیدونی؟!"
انتظار داره من بدونم مثلا؟!سر صبحی ادماشو میفرسته منو بیارن اینجا و انتظار داره من همه چیو بدونم؟!
تنها چیزی که میدونم اینه که...من توسط بابام ترک شدم.
شاید...شاید از اینکه من الان پیشش نیستم خوشحاله و بالاخره به خواستهٔ همیشگیش رسیده!
"چرا باید بدونم؟!"
از جاش بلند شد و صندلی چرخدارشو عقب برد که صداش توی اتاق اکو شد...
با قدمای منظم درحالی که حتی یه لحظه چشماشو ازم نمیگرفت،به سمتم اومد.
انگار با هرقدمش روی قلبم پا میذاشت...با هرقدم استرسم بیشتر میشد.
الان دقیقا روبروم بود.خیلی نزدیک.
اونقدری نزدیک که با نفسای عصبیش گونههامو قلقلک میداد...یکم که دقت کردم،رگ گردنش بیرون زده بود.
همه نشونهها حاکی این بود که عصبیه.اما از چی؟
الان ممکنه بزنه تو گوشم؟یا اونقدری بزنتم که صدام در نیاد؟
انگشت اشارشو بالا اورد و زمزمه کرد:
"تو...تو دلیل بدبختی منی!"
من؟تقصیر من چیه؟انگار من قمار کردم و اونو بردم!
خب خودت خواستی!میتونستی اصلا قبول نکنی!
"من...من چیکارم؟!"
خندهٔ عصبیشو که بیشتر مثل نفس کشیدن بود؛روی گونههام رها کرد.بعد دوباره توی چشمام نگاه کرد و اروم جوری که اگه نزدیکش نبودم صداشو نمیشنیدم،نجوا کرد:
"پررو هم که هستی!"
نزدیک بودنش بهم اذیتم میکرد...خودم یکم عقب تر رفتم و دست به سینه گفتم:
"معلومه!"
تا اومد چیزی بگه که میدونستم واسم گرون تموم میشه،در باز شد و صدای یکی توی اتاق پیچید.
"اقا!پدرتون اومدن و میخوان شمارو ببینن!"
نگاهی بهم انداخت؛ازم فاصله گرفت و عصبی لب زد:
"یادت ندادن در بزنی؟"
اون اقاهه سرشو پایین انداخت و گفت:
"عذر میخوام اقا!"
"برو من الان میام."
اون اقاهه رفت و من موندم با کابوس زندگیم.
نیم نگاهی بهم انداخت و حس کردم خواست چیزی بگه.
اما بدون هیچ حرفی از اتاق خارج شد.
__________
ادامه دارد...
کامنتتتت؟
- ۴۶.۶k
- ۱۴ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط