روزه می گیرَم که تا روزَم بیادَش سَر کُنَم

روزه می گیرَم که تا روزَم بیادَش سَر کُنَم
تِشنه می مانَم که لَبها را زِ جویَش تَر کُنَم
هَر دو دیده بَسته بَر هَرشاهدِشیرین سُخَن
سوسَن و سُنبُل به روی گیسوان پَرپَر کُنَم
شَهرِ دِل میدارم از عِشقَش چراغان تا اذان
قَلبِ پُر خونابه ام  پُر از گل و  گوهَر کُنَم
عِشقبازی می کُنَم  هَر لحظه  دَر مهمانیش
تا  گلیمِ عشقَِ خود  از آبِ جویَش دَر کُنَم
هَر سَحَر خوانم تو و نامَت کُنَم مُهرِ نِگین
بَس درعاشِق پیشِگی دَرسِ وَفا از بَر کُنَم