سر می کشم در آینه حیرانم از خودم

سر می کشم در آینه حیرانم از خودم

بر من چه رفته است که پنهانم از خودم؟

خود را مرور می کنم و فکر می کنم

من جز حدیث رنج چه می دانم از خودم

عمریست هرچه می کشم از خویش می کشم

باید دوباره روی بگردانم از خودم

آن رهبرم که گرچه همه رهروم شدند

بر گشته در هوای تو ایمانم از خودم

باید دگر به خویش بگویم که عاشقم

تا کی همیشه چهره بپوشانم از خودم

از تن به تیغ عشق سرم را جدا نما

تا چهره ای دوباره برویانم از خودم

هر روز می روم سر آن کوچه ی قدیم

آنقدر پر شتاب که که می مانم از خودم

شاید دگر نبینیم اما برای توست

این آخرین ترانه که می خوانم از خودم

امشب چگونه از تو بگویم، چگونه آه...

چیزی ندارم از تو پشیمانم از خودم..