بسم الله الرحمن الرحم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت پنجم :
همچون عصر جاهلیت برای خداوند متعال، پدر، مادر و فرزند و قائلند و برخی حتی پیامبران خود را خدا نامیده‌ اند!
در اعتقادات، فراعنه و صاحبان زر و زور و تزویر در جهان، چون فرعون در اعصار بسیار دور، ادعای اولوهیت و ربوبیت دارند، و در شریعت نیز مردمان به جبر یا اختیار، وادار به پذیرش احکام من در آوردی آنان می‌گردند!
اما عصر وحی، برای ارسال خاتم الانبیاء و المرسلین صلوات الله علیه و آله، ختم نبوت و انزال وحی، اخذ و پذیرش دین جهانی،همگانگی و همیشگی، مناسب بود؛ علم بشر و قابلیت فهم و رشد علمی بشر به حدی رسیده بود که از این پس، برای معجزه،نیازی به عصا یا ید بیضای موسی و یا دم مسیحایی حضرت عیسی علیهما السلام تداشته باشد، بلکه کلام الله که از سنخ علم و معرفت است، و به قلم و کتابت و بیان ارائه داده می‌شود، همان معجزه‌ آخرین رسول الهی باشد. امروزه، عمق مفاهیم سوره‌ اخلاص، بیشتر و بیشتر قابل شناخت است.
امروزه، تمامی دعوت‌های حق و باطل، با کلام صورت می‌پذیرد چرا که عصر رشد است و تمامی رفتارها و عملکردهای حق و باطل، مبتنی بر کلام است. هم وعده‌ها و تهدیدها با کلام است، هم نظریه‌ها و ایسم‌ها که همه مبتنی بر ظنّ و گمان است با کلام عرضه می‌شوند و هم احکام و قوانین، همه با کلام تصویب، ابلاغ و حتی تحمیل می‌گردند.
تبیین مبدأ شناسی، معاد شناسی، انسان‌ شناسی، جامعه شناسی، دوست شناسی، دشمن شناسی و بالاخره حقوق و احکام چه باید کردها و چه نباید کردها نیز همه با کلام تبیین و ابلاغ می‌شوند، چه بر حق باشند و چه بر باطل.
پس، امروزه بیش از هر زمان دیگری، معجزه بودن کلام الله، برای مردمان قابل شناخت و درک می‌باشد و هر چه عقل و علم رشد یابد، بیشتر مشهود می‌گردد. پس زمان و مکان،برای ارسال آخرین رسول و آخرین شریعت و اکمال دین، مناسب‌ترین بوده است. وگرنه امروزه اثری از اسلام و قرآن کریم نبود.
بنابراین، فواصل ارسال انبیای الهی، منطبق با علم و حکمت الهی، بر تمامی شرایط گذشته، حال و آینده می‌باشد. او بشر را هدایت می‌کند و به تمامی نیازهای او در هر زمان و مکان علم دارد و اوست که پیامبر اسلام را در بهترین زمان، برای ابلاغ دین و شریعت جهانی و همیشگی ارسال داشته است.
تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيرًا - پُر برکت زوال ناپذیر و خیر ماندگار است کسی که قرآن را بر بنده‌اش نازل کرد تا بیم‌دهنده جهانیان باشد.(سوره فرقان آیه 1)(پایان)